Αρ Γιου Σίριους? (σκέφτομαι, άρα υπάρχω)

Καθήκον και Δικαίωμα

2012-01-22T00:22:00.002+02:00

Με δύο πολύ απλά λόγια, να ποιο είναι το πρόβλημά μας:
Έρευνα στο Google για τις ελληνικές λέξεις "καθήκον" και "δικαίωμα"
Καθήκον: 3.700.000 αποτελέσματα
Δικαίωμα: 6.590.000.000
-------------
Έχουμε περίπου 2.000 φορές περισσότερα δικαιώματα απ' ότι καθήκοντα!!!!

ΟΙ ΜΕΓΑΛΕΣ ΠΛΑΝΕΣ

2012-01-05T22:56:00.001+02:00

Μάθαμε ότι είμαστε Έλληνες, Ιταλοί, Αιγύπτιοι, Κινέζοι. Σκλαβώσαμε, σκοτώσαμε, σκλαβωθήκαμε και σκοτωθήκαμε για τη δόξα της πατρίδας μας.

Δεν υπάρχουν χώρες, έθνη. Χώρα μας είναι το Σύμπαν, γενέτειρα μας η Γη κι όλοι μας πατριώτες. Οι χώρες αλλάζουν συνεχώς σύνορα, οι άνθρωποι αλλάζουν συνεχώς χώρες, χιλιάδες χρόνια πριν και χιλιάδες χρόνια μετά διαφορετικές φυλές κατοικούσαν και θα κατοικούν σε διαφορετικές χώρες. Υπάρχουν μόνο άνθρωποι που προσπαθούν να βελτιώσουν τη ζωή τους.

Μάθαμε ότι είμαστε Χριστιανοί, Μουσουλμάνοι, Ινδουιστές. Σφάξαμε, κάψαμε, σφαχτήκαμε και καήκαμε γι' αυτό.

Δεν υπάρχουν θρησκείες. Κάθε άνθρωπος που μπορεί να αντιληφθεί τις άπειρες εσωτερικές και εξωτερικές διαστάσεις του Σύμπαντος και του Είναι του, ας προσπαθήσει να εξυψωθεί σε αυτές. Οι θρησκείες είναι το μεγαλύτερο εμπόδιο στο δρόμο αυτό.

Μάθαμε να είμαστε περήφανοι που είμαστε Έλληνες, Αμερικάνοι, Γιαπωνέζοι, Εβραίοι. Μάθαμε ότι είμαστε ο περιούσιος λαός κι ότι οι άλλοι είναι υποδεέστεροι.

Δεν μπορούμε να είμαστε περήφανοι που είμαστε Έλληνες, Κινέζοι, Αμερικάνοι ή Εσκιμώοι. Περήφανοι μπορούμε να είμαστε μόνο για ότι πετύχαμε μόνοι μας. Για ότι μας συνέβη τυχαία, μπορούμε να είμαστε ευχαριστημένοι ή ευγνώμονες. Ως εκ τούτου, δεν μπορούμε να διεκδικούμε κανένα κληρονομικό δικαίωμα από τα πολιτιστικά επιτεύγματα των πολιτισμών του παρελθόντος. Αυτά ανήκουν σε όλη την ανθρωπότητα κι έχουν την ίδια αξία για όλους, είτε προέρχονται από την αρχαία Ελλάδα, είτε από την Αίγυπτο, την Κίνα, το Περού ή την Αφρική.

Μάθαμε ότι "Εγώ" είμαι πάνω απ' όλα κι όλοι οι άλλοι, όλη φύση, είναι μόνο για εκμετάλλευση.

Δεν υπάρχει «εγώ», δεν υπάρχει «εμείς». Υπάρχει ο αιώνιος Νόμος «Άνθρωπος» ως μια ενιαία ύπαρξη έξω από χρόνο και χώρο κι ο καθένας μας ορίζει το σχετικό χωροχρονικό συνεχές του Νόμου αυτού.

Χιλιάδες χρόνια Πολιτισμού προσπάθησαν να ανεβάσουν την αντίληψητων ανθρώπων προς υψηλότερες κατανοήσεις, ώστε να λάβει την πραγματική του θέσηστο Σύμπαν.

Χιλιάδες χρόνια «πολιτισμού» προσπάθησαν να φυλακίσουν τον άνθρωποστη ζωώδη φύση του.

Κι αυτή η μάχη συνεχίζει να μαίνεται μέσα σε κάθε άνθρωπο.Και καθένας είναι παγιδευμένος ασυνείδητα μέσα στο δίπολο αυτό νομίζοντας ότιζει.

Κι οι Μεγάλες Πλάνες είναι αυτές που κρατούν παγιδευμένους τουςανθρώπους μέσα σε τεχνητές αντιπαλότητες και πολώσεις, αποτρέποντάς τους έτσιαπό την αφύπνισή τους, από την ολιστική αντίληψη της Πραγματικότητας.

Ο Αυλος και η Ψυχή

2011-12-16T09:17:00.003+02:00

Στην φύση είναι ιδιαίτερα δύσκολο να βρει κανείς περιπτώσεις συνεργασίας ενός αερίου και ενός στερεού σώματος καθώς η ύλη του στερεού είναι ιδιαίτερα πυκνή ενώ του αερίου ιδιαίτερα αραιή κι έτσι είναι αδύνατη η συνεργασία ή η ανάμιξή τους. Για το λόγο αυτό η ιδιαιτερότητα του Αυλού αποκτά μια ιδιαίτερη σημασία, καθώς ο αυλός παράγει μελωδία, από την συνεργασία ενός αέριου (φύσημα) και ενός στερεού (αυλός) στοιχείου. Σημαντικό στοιχείο είναι επίσης το γεγονός ότι στον αυλό η πνοή και το υλικό του αυλού συνεργάζονται για να «γεννήσουν» ένα νέο δημιούργημα, διατηρώντας, παρόλα αυτά, την μορφή και την ουσία τους.

Η μελωδία, με τη σειρά της, επηρεάζει και πάλι τον αέρα και την ύλη καθώς ταλαντώνει τον αέρα προσκρούοντας στο τύμπανο του αυτιού και με τον τρόπο αυτό γίνεται αντιληπτή από τον άνθρωπο. Βλέπουμε δηλαδή να επαναδημιουργείται η διαδικασία παραγωγής της μελωδίας από τον αυλό αλλά σε ένα άλλο, πιο υψηλό επίπεδο.

Η πνοή, από μόνη της, είναι χαοτική, το ίδιο και η μορφή του αυλού, αν τα δούμε ως δομές και κίνηση σωματιδίων. Όμως ο συνδυασμός τους παράγει μελωδία, τάξη.

Συνεργασία ύλης και πνεύματος χρειάζεται και για το παίξιμο του αυλού, αυτού καθ’ αυτού, καθώς απαιτεί την συνεργασία της ύλης (αέρας, αυλός, δάχτυλα) και του πνεύματος (σκέψη, φαντασία), καθώς το μυαλό συντονίζει την κίνηση των δακτύλων και φαντάζεται τη μελωδία.

Αξίζει μάλιστα να παρατηρήσουμε ότι παρά το γεγονός ότι στην λειτουργία του αυλού η ψυχή δεν φαίνεται να έχει κάποιο ρόλο, το αποτέλεσμα (μελωδία) επηρεάζει πλήρως την ψυχή.

Όμως, ένας αυλός κι ένα φύσημα δεν αρκεί. Χρειάζεται ένας καλοκατασκευασμένος αυλός, με τις τρύπες του στη σωστή απόσταση και με σωστή διάμετρο και κατασκευασμένος από το κατάλληλο υλικό. Χρειάζεται επίσης κι ένα σωστό φύσημα, με σωστή δύναμη και τρόπο. Κι αν για την κατασκευή του αυλού μπορούν να υπάρξουν συγκεκριμένες οδηγίες που, νομοτελειακά, θα οδηγήσουν στην κατασκευή ενός σωστού αυλού, για το φύσημα δεν υπάρχει τρόπος να το μάθει κανείς παρά με την δική του συνεχή προσπάθεια. Οι όποιοι «Δάσκαλοι» μόνο συμβουλές μπορούν να δώσουν. Δεν μπορούν να διαμορφώσουν τον τρόπο εκπνοής ούτε το σχήμα που πρέπει να πάρουν τα χείλη.

Ο Αυλός είναι το όργανο της ένωσης και της γέννησης. Ενώνει δύο στοιχεία, το στερεό και το αέριο, το σώμα και το πνεύμα, για να παράγει ένα τρίτο, την ψυχή. Κι όχι μόνο. Βοηθά επιπλέον την ανύψωση του σώματος και του πνεύματος, μέσω της ψυχής, σε ένα ανώτερο επίπεδο.

Μήπως, άραγε, ήταν αυτός ο λόγος που ο Πάν, αυτή η προσωποποίηση της ζωώδους φύσης, έπαιζε αυλό; Μήπως ήταν η προσπάθειά του να εξευγενίσει την ζωώδη φύση του;

Ο Πάνας ήταν ακόλουθος του Διόνυσου. Ο Παν έπαιζε τον αυλό κι ο Διόνυσος εμπνεόταν από τη μελωδία. Όμως, πιο είναι πιο δύσκολο; Να παράγεις μελωδία ή να ακούς τη μελωδία;

Η ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΣΑΤΑΝΑ

2011-11-27T21:00:00.001+02:00

ΟΚ. Το ομολογώ. Ο τίτλος είναι προβοκατόρικος για να διαβάσετε το άρθρο!

ΟΜΩΣ….

Ζούμε στην εποχή της κυριαρχίας του Σατανά. Το εννοώ.

Το εννοώ πέρα από θεολογικές και θρησκευτικές ερμηνείες.

Ζούμε στην εποχή του Αντιπάλου του Ανθρωπίνου Γένους, στην εποχή του Αντιπάλου του Θεού.

Δεν έχει κέρατα αυτός ο Σατανάς, ούτε θα τον δείτε να χορεύει στο Σεληνόφως. Δεν απαιτεί την αιματηρή θυσία Παρθένων. Απαιτεί –και ήδη του έχει δοθεί- η θυσία όλου του ανθρωπίνου γένους.

Καταλαβαίνω ότι οι παραπάνω δηλώσεις ακούγονται απόλυτες, τρομαχτικές, μεσαιωνικές ίσως, με μια γερή δόση Ιεράς Εξέτασης. Όμως το εννοώ.

Σε όλες τις θρησκείες, υπάρχει η προσωποποίηση του Κακού. Σατανάς, Διάβολος, Ιμπλις κλπ Και όλοι αυτοί οι κακοί έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό. Την αρνητικότητα, την απόρριψη, την εναντίωση στην ύπαρξη, στο ΟΝ.

Όλα αυτά τα ονόματα εκφράζουν ουσιαστικά το ίδιο πράγμα. Την αστόχαστη άρνηση, την κενή αντίθεση την αντίθεση χωρίς θέση.

Κι αυτή η οντότητα έχει ως όπλα το ψεύδος, την διαστροφή της λογικής, την κενή οργή και, εν τέλει, την παράνοια.

Ο Πολύβιος Δημητρακόπουλος στη Σιδηρά και Χρυσή Διαθήκη αναφέρει μια πολύ σοβαρή φράση: «Ο Διάβολος δεν σε σπρώχνει. Σε έλκει». Και ο σημερινός κόσμος έλκεται από μια τεράστια Διαβολική ρουφήχτρα: Την άρνηση στην πρόοδο και την προτροπή προς μια αυτοκαταστροφική αδράνεια. Ανόητα, ακαλλιέργητα πλήθη βρίσκουν την αυτοδικαίωσή τους ουρλιάζοντας την αρνητικότητα στους δρόμους. Αυτοχαρακτηρίζονται «επαναστάτες» γιατί η αρνητικότητα είναι εύκολη. Δεν χρειάζεται αιτιολογία, δεν χρειάζεται προτάσεις.

Κι αν η παραπάνω θεολογική – μεταφυσική προσέγγιση τρομάζει πολλούς, μπορούμε να δούμε ακριβώς την ίδια διαδικασία μέσα από την ματιά της επιστήμης της φυσικής.

Η καταστροφική δύναμη του Σύμπαντος, ο Σατανικός του Νόμος, ονομάζεται «Εντροπία». Είναι ο Νόμος που κάνει όλη την ενέργεια του Σύμπαντος να καταπίπτει στην χαμηλότερη ποιότητα ενέργειας, την θερμότητα. Είναι αυτός ο Νόμος που απαγορεύει στα κομμάτια ενός σπασμένου ποτηριού να ξαναγινούν ποτήρι, αν τους προσδώσουμε την ίδια ποσότητα ενέργειας που χρειάστηκε για να σπάσει. Και σε προσωπικό επίπεδο είναι η δύναμη που κάνει τόσο εύκολη την άρνηση των διαφόρων κοινωνικών κινημάτων και τόσο δύσκολη τη διάχυση δημιουργικών απόψεων.

Ο αντίθετος Νόμος ονομάζεται «Ενθαλπία» και είναι η θαυματουργή αιτία που δίνει στα αποτελέσματα μεγαλύτερη ενέργεια από αυτή που διαθέτουν τα αίτια. Στην ζωή μας είναι τα υπέροχα αποτελέσματα της δημιουργικής –και κουραστικής- εργασίας.

Οι άνθρωποι, σε όλη τη διάρκεια της ανθρώπινης ιστορίας, από τους πρώτους πολιτισμούς της Μεσοποταμίας μέχρι τη σύγχρονη επιστημονική κοινότητα, γνωρίζουν ότι ο αντίπαλος της ζωής είναι η αδράνεια, η ακινησία. Κι αν υπάρχει Σατανάς, έχει αυτή τη μορφή. Τη μορφή της άρνησης, της παραίτησης επειδή «υπάρχουν παγκόσμιες συνομωσίες», της διάδοσης τερατωδών φημών που παραλύουν οποιαδήποτε δημιουργική διάθεση, της προτροπής «όχι σε όλα», της άρνησης χωρίς πρόταση. Και για όσους ασπάζονται την χριστιανική διδασκαλία, δεν είναι τυχαίο ότι ο Χριστός ονόμαζε την διδασκαλία του «Οδό» που προϊδεάζει στην κίνηση.

Η ανθρωπότητα, η Ευρώπη, η Ελλάδα κι ο καθένας μας ξεχωριστά, σε μια τόσο ρευστή περίοδο, πρέπει να πάρει μια κρίσιμη απόφαση. Θα προχωρήσουμε ή θα αφεθούμε στην αδράνεια της Εντροπίας, του Σατανά.

Σε μια τέτοια περίοδο δεν έχει σημασία αν θα αντιμετωπίσουμε την κρίση αυτή με φυσική ή μεταφυσική διάθεση. Σημασία έχει ότι πρέπει να προχωρήσουμε συστρατευόμενοι με τον δημιουργικό παράγοντα, δημιουργώντας μια νέα ανθρωπότητα, προτάσσοντας την ελπίδα του μέλλοντος από την νεκροφιλία του παρελθόντος.

Και να ακολουθήσουμε την προτροπή του Χριστού, όταν κάποιος νέος του είπε ότι θα τον ακολουθούσε, αρκεί πρώτα να έθαβε τον πατέρα του: «Αφήστε τους νεκρούς να θάψουν τους νεκρούς τους».

ΜΙΚΡΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

2011-11-05T08:19:00.003+02:00

Κάποτε υπήρχε μια χώρα που ο Βασιλιάς της εκλέγονταν με κλήρωση απ' όλο τον λαό, τυχαία.
Όταν, λοιπόν, πέθανε ο Βασιλιάς που κυβερνούσε, βγήκε μια ανακοίνωση που καλούσε όποιον πολίτη ήθελε, να θέσει υποψηφιότητα και να βάλει το όνομά του στην κληρωτίδα.
Ψηλά, σε κάποιο βουνό της χώρας, ζούσαν δυο γελαδάρηδες, τσοπάνηδες αμόρφωτοι και αγροίκοι τύποι που έβοσκαν τα γελάδια τους. Άκουσαν κι αυτοί για την κλήρωση.
Γυρίζει και λέει ο Μήτσος στον Ράκια: Ρε συ, θα πάω κι εγώ να γίνω Βασιλιάς. Δεν ξέρεις. Μπορεί να μου κάτσει!
Και, ώ του θαύματος, από την κληρωτίδα βγαίνει το όνομα του Μήτσου!
Δεν πέρασε όμως πολύς καιρός και ο ακαλλιέργητος και αγροίκος Μήτσος αρχίζει να δείχνει τον πραγματικό του χαρακτήρα: Φυλακίζει όσους δεν του κάνουν τα χατίρια, κρεμάει όσους αντιστέκονται στις επιθυμίες του, κλέβει τους φόρους, τις περιουσίες, ακόμα και τις όμορφες γυναίκες κάνει δικές του με τη βία.
Οι άνθρωποι δεν αντέχουν άλλο. Έτσι, μια ομάδα από τολμηρούς πολίτες αποφασίζει να επισκεφτεί τον παλιό του φίλο, τον Ράκια, και να τον παρακαλέσει να μιλήσει στον Μήτσο μήπως και αλλάξει συμπεριφορά.
Πραγματικά, ο Ράκιας πείθεται από την απελπισία και τα δάκρυα των πολιτών και επισκέπτεται τον Βασιλιά Μήτσο.
Ο Μήτσος τον υποδέχεται με ανοιχτές αγκαλιές. Του στρώνει ένα πλούσιο τραπέζι, τον ποτίζει το πιο καλό του κρασί κι αφού έχουν αποσώσει, πιάνουν την κουβέντα.
Σιγά σιγά ο Ράκιας φέρνει την συζήτηση στο αίτημα των πολιτών για μια δίκαια και πιο χαλαρή διακυβέρνηση.
-Έφαγες καλά; Τον ρωτάει ο Βασιλιάς Μήτσος.
-Έφαγα, αποκρίνεται ο Ράκιας
-Ήπιες καλά;
-Ήπια.
-Άντε τότε στο καλό και μη συνεχίζεις μην κρεμάσω κι εσένα.
Ο λαός που επιτρέπει σε γελαδάρη να γίνει Βασιλιάς του, τέτοιον Βασιλιά αξίζει!

Τώρα πια, αυτή η χώρα δεν υπάρχει. Χάθηκε πριν πολλά χρόνια και μόνο η ιστορία αυτή σώθηκε για να θυμίζει τους λόγους της καταστροφής της...

NON NOBIS DOMINE...

2011-10-13T19:52:00.001+03:00

ΣΚΕΨΕΙΣ ΕΠΙ ΤΟΥ "NON NOBIS DOMINE..."

Στο παρόν κείμενο εκθέτω μερικές σκέψεις μου σχετικά με τον Ψαλμό από τον οποίο προέκυψε το "Non Nobis Domine...".
Πρόκειται για τον Ψαλμό 113:9, σύμφωνα με την αρίθμηση της Vulgata που χρησιμοποιείται κυρίως στην Ελλάδα ή για τον Ψαλμό 115:1 στην έκδοση του King James.
Πρόκειται για ένα αξιόλογο καθώς και ιδιόρρυθμο στίχο, καθώς, μαζί με τον επόμενο στοίχο 10, φαίνεται ξεχωριστός τόσο από τους προηγούμενους στίχους (1-8), οι οποίοι αναφέρονται στα θαύματα που συντελέσθηκαν κατά την Έξοδο, όσο και από τους επόμενους (11-26) οι οποίοι φαίνεται να αποτελούν συνέχεια των 1-8, καθώς συνεχίζουν ως δοξαστικοί την ευχαριστία για τον Θεό που εξασφάλισε την Έξοδο.
Οι στίχοι 9-10 έχουν ως εξής:
9 Μὴ ἡμῖν, κύριε, μὴ ἡμῖν, ἀλλ’ ἢ τῷ ὀνόματί σου δὸς δόξαν ἐπὶ τῷ ἐλέει σου καὶ τῇ ἀληθείᾳ σου,
10 μήποτε εἴπωσιν τὰ ἔθνη Ποῦ ἐστιν ὁ θεὸς αὐτῶν;

Στο σημείο αυτό, θα πρέπει να πούμε ότι στην πραγματικότητα το κείμενο που έχουμε στα ελληνικά καθώς και το αγγλικό, το οποίο προέρχεται από την ελληνική μετάφραση των εβδομήκοντα έχει ένα λάθος. Ο στίχος 10 στο πρωτότυπο εβραϊκό κείμενο είναι: לָמָּה, יֹאמְרוּ הַגּוֹיִם: אַיֵּה-נָא, אֱלֹהֵיהֶם και μεταφράζεται ως: "Διά τούτο τα έθνη θα λένε: «Πού είναι τώρα ο Θεός τους;"
Σε ελεύθερη μετάφραση και σε σύγχρονη απόδοση λοιπόν, οι δύο αυτοί στίχοι θα μπορούσαν αν μεταφραστούν ως εξής: "Όχι σε μένα Κύριε, όχι σε μένα, αλλά στο Όνομά σου δώσε τη Δόξα, στο Έλεός σου και στην Αλήθεια σου, γιατί τα έθνη θα έλθουν και θα πουν: Πού είναι τώρα ο Θεός τους;"

Αναφέρονται οι στίχοι αυτοί στο Όνομα, στο Έλεος και την Αλήθεια του Κυρίου και καλούν τον Κύριο να δοξάσει, να φωτίσει δηλαδή, τις τρεις αυτές ιδιότητές του, οι οποίες εκφράζονται με τρεις έννοιες πολύ οικίες στους μελετητές του εσωτερισμού.
Από τις τρεις έννοιες αυτές, το Έλεος και την Αλήθεια συναντούμε συχνά παριστάμενες από δύο πυλώνες.

Είναι οι δύο Θείες αρχές, η Αγάπη και η Σοφία οι οποίες εκδηλωμένες στον δημιουργημένο κόσμο μπορούν να εκφραστούν ως Έλεος και Αλήθεια. Στον Τεκτονισμό συναντούμε αυτή τη δυαδικότητα, έστω και με, φαινομενικά, διαφοροποιημένη ερμηνεία, ως τις κολώνες J και B ενώ στην Kαμπαλά η αναλογία είναι ευθεία, ως οι πυλώνες της Αυστηρότητας και του Ελέους.
Το δε Όνομα, στον Τεκτονισμό εκφράζεται από τον πανεπόπτη οφθαλμό, καθώς εντός του τριγώνου αναγράφεται το όνομα του Θεού, ως G ή ως IHVH, με εβραϊκή ή λατινική γραφή, ενώ στην Καμπαλά εκφράζεται από την μεσαία στήλη του Δέντρου και υλοποιείται στις περιοχές των στεμμάτων Αϊν, Αϊν Σοφ και Αϊν Σοφ Αούρ.

Έτσι λοιπόν, ο 9ος στίχος αποτελεί ουσιαστικά μια απόδειξη για την ύπαρξη του Θεού αλλά και την υπόδειξη ενός δρόμου ο οποίος διέρχεται μεταξύ των δύο Αρχών, της Αγάπης και της Σοφίας, και ο οποίος οδηγεί στο Όνομα του Θεού. Και καθώς το Όνομα είναι η έκφραση της Ουσίας κάθε όντος, μέσω του Λόγου, ο δρόμος αυτός οδηγεί στην Ουσία του Θεού.

Οι Αδελφοί Ναΐτες λοιπόν, δεν είχαν χρησιμοποιήσει έναν απλό στίχο, ως motto τους. Είχαν χρησιμοποιήσει όλη τη Διδασκαλία της Επανενσωμάτωσης, της επιστροφής στο Θείο, μέσα σε ένα στίχο. Αυτός ο στίχος λοιπόν, αυτός ο υπέροχος χάρτης για τον δρόμο της επιστροφής, είναι ένας σπουδαίος Ναϊτικός θησαυρός που διασώθηκε, περνώντας μεταμφιεσμένος μέσα από τις επικράτειες των Παπών και των Βασιλέων, μέσα από τα χρόνια και τους αιώνες, πάντα ζωντανός, πάντα φωτεινός, για όσους είχαν ώτα για να τον ακούσουν και μάτια για να τον δουν.

Θ.Α.

ΜΑΓΕΙΑ...

2011-09-28T10:25:00.002+03:00

«Η ΜΕΛΕΤΗ ΤΗΣ ΜΑΓΕΙΑΣ δεν είναι επιστήμη, δενείναι τέχνη και δεν είναι θρησκεία. H μαγεία είναι μια δεξιότητα. Για νακάνουμε μαγικά, δεν ευχόμαστε και δεν προσευχόμαστε. Στηριζόμαστε στη θέληση μας, στη γνώση μας και στην ικανότητα μας για να επιφέρουμε μιασυγκεκριμένη αλλαγή στον κόσμο.

Αυτό δε σημαίνει ότι κατανοούμε τη μαγεία, μετην έννοια που οι φυσικοί κατανοούν γιατί τα υποατομικά σωματίδια κάνουν ό,τι κάνουν. Ή ίσως ούτε εκείνοι το έχουν κατανοήσει ακόμα, δε θυμάμαι στασίγουρα. Όμως και να ‘χει, δεν κατανοούμε και δεν μπορούμε να κατανοήσουμε τιείναι η μαγεία και από πού προέρχεται, όπως ένας ξυλουργός δεν κατανοεί γιατίμεγαλώνει ένα δέντρο. Και δε χρειάζεται να το κατανοήσει. Απλώς δουλεύει με ταυλικά που έχει.

»Με τη διαφορά, βέβαιο, ότι είναι πολύ πιοδύσκολο, πιο επικίνδυνο και πιο ενδιαφέρον να είσαι μάγος απ' ό,τι να είσαι ξυλουργός.

…………..

Όμως η μαγεία είχε και κάτι άλλο, κάτι πέρααπό την εξάσκηση, την απομνημόνευση και την προσοχή στις λεπτομέρειες, κάτι πουδεν προέκυπτε ποτέ στις παραδόσεις. Ο Κουέντιν το διαισθανόταν, χωρίς να μπορεί πραγματικά να μιλήσει γι' αυτό, ωστόσο ένιωθε ότι χρειαζόσουν και κάτι ακόμα για να βρει ένα ξόρκι «μέρος να πιαστεί» στον κόσμο γύρω σου. Κάθε φορά που προσπαθούσε να το σκεφτεί, χανόταν σε αφηρημένες έννοιες. Ήταν κάτι σαν δύναμη τηςθέλησης, μια ορισμένη ένταση αυτοσυγκέντρωσης, μια καθαρή εικόνα, ίσως μια δόσηκαλλιτεχνικοoύ ταμπεραμέντου. Για να πιάσει ένα ξόρκι, έπρεπε να το εννοείς σεένα βαθύ, ενστικτώδες επίπεδο.

…………

«Οι περισσότεροι άνθρωποι είναι τυφλοί στη μαγεία. Κινούνται σε έναν κενό και άδειο κόσμο. Πλήττουν με τη ζωή τους και δεν μπορούν να κάνουν τίποτα για να τηναλλάξουν. Τους τρώει ζωντανούς η λαχτάρα και είναι νεκροί πριν ακόμα πεθάνουν.

«Μερικές φορές αναρωτιέμαι αν ο άνθρωποςπροοριζόταν πραγματικά να ανακαλύψει τη μαγεία», είπε ο Φογκ διαχυτικά. «Ουσιαστικά δεν έχει νόημα. Παραείναι τέλεια, δε νομίζετε; Αν η ζωή μάς διδάσκειένα μάθημα, αυτό είναι ότι με το να ευχόμαστε να συμβεί κάτι δενπρόκειται να συμβεί. Οι λέξεις και οι σκέψεις δεν αλλάζουν τίποτα. Η γλώσσα καιη πραγματικότητα είναι δύο τελείως ανεξάρτητα πράγματα - ηπραγματικότητα είναι ένα σκληρό, άκαμπτο υλικό που δεν ενδιαφέρεται για το τισκεφτόμαστε ή νιώθουμε ή λέμε εμείς γι' αυτή. Ή τουλάχιστον δε θα έπρεπε ναενδιαφέρεται. Την αντιμετωπίζεις και συνεχίζεις τη ζωή σου.

»Τα μικρά παιδιά δεν το ξέρουν αυτό. Ο Φρόινττο ονόμασε μαγική σκέψη. Όταν μάθουμε ότι δεν είναι έτσι τα πράγματα, παύουμε να είμαστεπαιδιά. Ο διαχωρισμός λέξης και αντικειμένου είναι ένα ουσιαστικό γεγονός στοοποίο είναι θεμελιωμένη η ενήλικη ζωή μας.

»Όμως, κάπου στην καρδιά της μαγείας αυτός οδιαχωρισμός ανάμεσα στη λέξη και το αντικείμενο διαρρηγνύεται. Ραγίζει, και τοένα ρέει μέσα στο άλλο, και τα δύο ενώνονται και συγχωνεύονται. Η γλώσσαεμπλέκεται με τον κόσμο που περιγράφει.

«Μερικές φορές νιώθω άτι ίσως βρήκαμε τυχαίαένα ελάττωμα του συστήματος, δε συμφωνείτε; Κάτι σαν βραχυκύκλωμα. Ένα κατηγορικό σφάλμα; Μια παράξενη λούπα; Μήπως η μαγεία είναι μια γνώση που θα ήτανπροτιμότερο να αποκηρύξουμε; Πείτε μου, ένας άνθρωπος που ασχολείται με τημαγεία μπορεί να μεγαλώσει ποτέ πραγματικά;»

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΤΑ ΜΑΓΙΚΑ ΑΛΦΑΒΗΤΑ

2011-09-25T23:44:00.001+03:00

(Λιγότεροκοινό ρέων ή χειρόγραφο Ενωχιανό αλφάβητο. Ελήφθη από τον Dee και τον Kelleyστις 26 Μαρτίου 1583)

Υπάρχουνδύο λόγοι για τους οποίους οι μάγοι χρησιμοποιούσαν στο παρελθόν καιεξακολουθούν να χρησιμοποιούν και σήμερα ειδικά αλφάβητα.

Ο πιο σημαντικόςλόγος είναι να εμφυσήσουν στη μαγεία μας μεγαλύτερη ισχύ. Πιστεύεται ότι λέξειςή ονόματα δύναμης που γράφονται με γράμματα ενός μαγικού αλφαβήτου είναιφορτισμένες με μεγαλύτερη ισχύ από τις ίδιες εκείνες λέξεις που γράφονται μεκοινά γράμματα που χρησιμοποιούνται για την καθημερινή επικοινωνία.

Ο δεύτεροςλόγος είναι για συγκάλυψη. Τα μαγικά αλφάβητα συνήθως δεν είναι δυνατόν ναδιαβαστούν από ένα κοινό άνθρωπο. Αν τα γράμματα σε ένα φυλακτό ανήκουν σε έναμαγικό αλφάβητο τότε οποιοσδήποτε το δει δεν θα έχει ιδέα τι σημαίνει ούτε κανότι είναι ένα φυλακτό εκτός αν είναι μάγος.

Σε κάποιοβαθμό αυτός ο δεύτερος λόγος προσδίδει βάρος στον πρώτο αφού η μαγική δύναμηεπαυξάνει από το μυστήριο. Η λέξη «απόκρυφος» σημαίνει κρυμμένος, αθέατος,αόρατος. Τα τελετουργικά μυστικά από τις Ελληνικές Μυστηριακές Σχολές είχανμεγάλη μαγική δραστικότητα και αυτό οφειλόταν σε μεγάλο βαθμό στο ότι ήταναπαγορευμένο να αποκαλυφθούν στους αμύητους. Μέρος της δύναμης ενός μαγικούαλφαβήτου προέρχεται από το πόσο παράξενο είναι. Το παράξενο εξισώνεται με τοαλλόκοσμο και είναι αλήθεια ότι η μαγεία ευδοκιμεί σε άλλους κόσμους πέρα απότον δικό μας.

Δενεφευρέθηκαν όλα τα μαγικά αλφάβητα από συγκεκριμένους μάγους. Στους αρχαίουςχρόνους θεωρούσαν ότι παλιές και κατά πολύ ξεχασμένες μορφές γραφής είχαν απόκρυφες δυνάμεις. Οι Έλληνεςθεωρούσαν την ιερογλυφική γραφή των Αιγυπτίων ως μαγική γραφή. Την εποχή που οιΈλληνες βασίλευαν στην Αίγυπτο, η χρήση των ιερογλυφικών είχε κατά πολύξεχαστεί ακόμη και από τους μορφωμένους. Οι Έλληνες θεωρούσαν επίσης και ταΕβραϊκά ως μαγικά. Τα Ελληνικά Γνωστικά ξόρκια περιέχουν Εβραϊκούς χαρακτήρες.

Οι έλληνεςπου ζούσαν στην Αλεξάνδρεια στη διάρκεια της βασιλείας των Πτολεμαίων,χρησιμοποιούσαν τα φωνήεντα του Ελληνικού αλφαβήτου ως ήχους δύναμης σεγνωστικά φυλακτά και ξόρκια. Οι ελληνικές επικλήσεις εκείνης της περιόδουπεριέχουν μακρές ακατανόητες σειρές από ελληνικά φωνήεντα. Αυτές οι επικλήσειςζωντάνευαν όταν τα φωνήεντα δονούταν στην αναπνοή από τον μάγο.

Ταιερογλυφικά θεωρούταν μαγικά ακόμη και από τους ίδιους τους αρχαίουςΑιγυπτίους. Γι αυτό το λόγο πάντα τα χρησιμοποιούσαν για να διακοσμούν τοεσωτερικό των μνημείων. Οι Αιγύπτιοι χρησιμοποιούσαν μια ρέουσα φόρμα γραφήςγια την καθημερινή τους επικοινωνία. Τα ιερογλυφικά χρειαζόταν υπορβολικά πολύχρόνο για να γραφτούν ώστε να χρησιμοποιηθούν για την καταγραφή καθημερινώνγεγονότων όπως εμπορικές συναλλαγές και κοινωνικές δραστηριότητες.

Παρομοίως,τα Εβραϊκά γράμματα πάντα θεωρούταν μαγικά από τους Εβραίους. Το εσωτεριστικόσύστημα γνωστό ως Καμπαλά έχει τη βάση του στην αρχή ότι κάθε Εβραϊκό γράμμαείναι ένα ζωντανό πνεύμα ή άγγελος. Για τους Εβραίους, η δύναμη του Θεού ήταν ηδύναμη της φωνής του που σχημάτισε και μεταμόρφωσε τον κόσμο. Τα Εβραϊκάγράμματα είναι η ζωτική έκφραση της φωνής του Θεού σε γραπτή μορφή.

Κατά τουςΣκοτεινούς Αιώνες στην Ευρώπη, όταν η γραφή των Εβραϊκών και των Ελληνικών είχεκατά πολύ ξεχαστεί, και τα δυο αλφάβητα χρησιμοποιούταν από μάγους για ναενσαρκώσουν ονόματα και λέξεις δύναμης. Συχνά τα ονόματα αυτά χρησιμοποιούτανως γραφικές αναπαραστάσεις (γραφήματα). Εκείνοι που τα χρησιμοποιούσαν δενγνώριζαν τους ήχους των Εβραϊκών και Ελληνικών γραμμάτων. Η πιο διάσημη απόαυτές τις γραφικές λέξεις δύναμης ήταν το Τετραγράμματον, το ανώτατο όνομα τουΘεού των Ιουδαίων που αποτελείται από τέσσερα γράμματα.

Επειδήείχε χαθεί η γνώση των Εβραϊκών και των Ελληνικών από τους περισσότερους μάγουςτης Ευρώπης κατά την Διάρκεια των Σκοτεινών Χρόνων και του Μεσαίωνα, τααπόκρυφα διαγράμματα διάφορων μαγικών γριμόριων που διατηρήθηκαν σε χειρόγραφααντίγραφα περιέχουν αινιγματικά σύμβολα που μοιάζουν αόριστα με Εβραϊκά καιΕλληνικά γράμματα αλλά συχνά είναι δυσανάγνωστα. Αυτό έχει οδηγήσει κάποιους νατα θεωρήσουν ως απόκρυφα σύμβολα σύμφωνα με τη δική τους άποψη. Απόκρυφασύμβολα που ονομάζονται sigils (σιγίλια) όντως υπάρχουν για τα ονόματα δαιμόνωνκαι αστέρων μεταξύ άλλων αλλά πολλά από τα δυσνόητα σύμβολα στα γριμόρια αρχικάξεκίνησαν ως γράμματα αλλά μέσα από τις συνεχείς αντιγραφές διαφθάρηκαν σε τέτοιοβαθμό που δεν μπορούσαν πια να αποκρυπτογραφηθούν.

Οι αρχαίοιΚέλτες στη σημερινή Ιρλανδία χρησιμοποιούσαν μια μαγική γραφή που ονομάζεταιTree Ogham και που αποτελούταν από ομάδες ευθειών γραμμών σημαδεμένων ήκομμένων σε ορθές γωνίες ή σε μια καθολική γραμμή. Αρχικά αυτές οι καθολικέςγραμμές ήταν κάθετες και αντιπροσώπευαν τον κορμό ενός δέντρου. Τα γράμματαOgham είχαν το καθένα την ονομασία ενός διαφορετικού είδους δέντρου ή θάμνουκαι αντιπροσώπευαν τα κλαδιά του δέντρου. Τα Oghma χαραζόταν στις άκρεςτετραγωνισμένων πέτρινων όγκων και στις γωνίες τετραγωνισμένων ραβδιών με τημορφή ομάδων μιας έως πέντε παράλληλων εγκοπών. Αυτές οι εγκοπές μπορούσαν ναείναι στην αριστερή πλευρά του οδηγού, στη δεξιά πλευρά κομμένες οριζόντια κατάπλάτος του οδηγού ή κομμένες διαγώνια διασχίζοντάς τον. Με αυτό τον τρόποδιακρίθηκαν είκοσι γράμματα Ogham που ονομάζονται fews. Είναι πιθανόν οιαρχαίοι Δρουίδες να ήξεραν για τα Ogham τα οποία είχαν πολυάριθμες μορφές εκτόςαπό τα Tree Ogham και να τα χρησιμοποιούσαν στη μαγεία τους.

Στηνπαγανιστική Βόρεια Ευρώπη εξελίχθηκε μια τελείως ιδιαίτερη ομάδα μαγικώναλφάβητων σε ένα χρονικό διάστημα μεγαλύτερο των δύο χιλιάδων ετών. Αυτά ήταντα ρουνικά αλφάβητα των περιοχών που τώρα είναι γνωστές ως Γερμανία,Σκανδιναβία και Αγγλία. Υπάρχει διαμάχη ανάμεσα στους ακαδημαϊκούς σχετικά μετο αν το πρώτο ρουνικό αλφάβητο βορείως των Άλπεων πρωτουπήρξε ως όργανομαγείας ή επικοινωνίας αλλά καθώς οι ρούνοι εξελισσόταν και διαφοροποιούταν σεαρκετά αλφάβητα δεν υπάρχει αμφιβολία ότι χρησιμοποιούταν για απόκρυφουςσκοπούς όπως η μαντεία και η δημιουργία φυλακτών.

Κατά τηγνώμη μου, η μαγεία ήταν η πρωταρχική χρήση των ρούνων στην πρώιμη και μέσηιστορία τους και μόνο στην ύστερη ιστορία τους, όταν όλη η μαγική τους χρήσηάρχισε να ξεχνιέται, επικράτησαν ως αλφάβητο γραφής.

Ίσως οιΡούνοι ξεκίνησαν ως ψυχική επικοινωνία ενός σαμάνου της λατρείας του Woden γύρωστο 500 π.Χ. Οι ρίζες τους χάνονται στην ιστορία αλλά υπάρχει ένας θρύλος πουπεριγράφει την ψυχική λήψη των ρούνων από τον Woden κατά τη διάρκεια μιαςτελετής εθελοντικής θυσίας.

Σίγουρααυτός είναι ο τρόπος που το μαγικό αλφάβητο, γνωστό ως Ενωχικό, μεταβιβάστηκεστον Ελισαβετιανό μάγο John Dee. Ο αλχημιστής Edward Kelley είδε να γράφονταιτα εικοσιένα Ενωχικά γράμματα από έναν άγγελο μέσα στην κρυστάλλινη σφαίρα τουDee. Όταν παραπονέθηκε ότι δεν μπορούσε να τα αντιγράψει με ακρίβεια, οιάγγελοι έκαναν να εμφανιστούν τα γράμματα σε μια σελίδα μπροστά στον Kelley σεένα απαλό κίτρινο χρώμα. Ο Kelley προσεκτικά ξεσήκωσε τα σχήματα των Ενωχικώνγραμμάτων με την πένα του πριν αυτά σβήσουν ξεθωριάζοντας από τη σελίδα,διατηρώντας έτσι τη μορφή των Ενωχικών γραμμάτων.

ΟιΕνωχικοί Άγγελοι μεταβίβασαν επίσης ένα μαγικό αλφάβητο στον Aleister Crowleyπου αποτελείτο από ομάδες «στιλλέτων». Ο Crowley έλαβε το όραμα αυτού τουαλφαβήτου όταν επικαλούταν τον Ενωχικό Άγγελο της Δέκατης Ένατης Κλήσης ή τουΑέρα. Αυτό επεξηγείται στο βιβλίο του “The Vision and the Voice” το οποίοπειγράφει τα πειράματά του με την Ενωχική μαγεία. Ενώ μελετούσα το αλφάβητο τουCrowley, εμπνεύστηκα να δημιουργήσω ένα Αυθεντικό Μαγικό Αλφάβητο.

Είναιπιθανόν κάποιοι μάγοι να δημιούργησαν το δικό τους μαγικό αλφάβητο κρύβοντας τημαγεία τους από τα αδιάκριτα μάτια. Συνήθως το βάσιζαν επάνω σε ήδη υπάρχοντααλφάβητα όπως το εβραϊκό. Αρκετά παραδείγματα αυτού του τύπου μαγικού αλφαβήτουδιασώζονται στο έργο «Τρία Βιβλία Απόκρυφης Φιλοσοφίας» του Κορνήλιου Αγρίππα(βλέπε Βιβλία Τρία, κεφ. 29 και 30). Ο μάγος και λογοκλόπος των αρχών του 19ουαιώνα Francis Barret αναπαρήγαγε αυτά τα αλφάβητα στο βιβλίο του «Ο Μάγος» πουκυρίως αποτελείται από τμήμα μιας παλιάς αγγλικής μετάφρασης του έργου τουΑγρίππα.

Λέξειςδύναμης δεν γραφόταν μόνο με μαγικά αλφάβητα αλλά κατασκευαζόταν επίσης και μετη μορφή γραφικών ξορκιών συνδυάζοντας αυτά τα γράμματα με ενορατικούς τρόπουςγια να δημιουργήσουν μοναδικά σύμβολα ή εμβλήματα. Όταν αυτό γίνεται με ρούνουςείναι γνωστό ως «ξόρκι των δεμένων ρούνων». Οι δεμένοι ρούνοι είναι σύνθετοιχαρακτήρες που συντίθενται από δύο ή περισσότερους ρούνους. Παρόμοια ξόρκιαδημιουργήθηκαν από μάγους με τη χρήση Λατινικών και Εβραϊκών γραμμάτων.

Ήτανεπίσης μερικές φορές κοινή πρακτική να αντικαθιστούν γράμματα με σύμβολα και μεαυτόν τον τρόπο να δημιουργούν ένα γραφικό σύμβολο που βασίζεται στα γράμματαενός ονόματος ή μιας λέξης. Η πιο γνωστή από αυτές τις πρακτικές είναι ηκαμπαλιστική τεχνική Aiq Beker, η Καμπαλά των Εννέα Δωματίων. Τα 22 γράμματατου Εβραϊκού αλφαβήτου μαζί με τα 5 τελικά γράμματα γραφόταν από τα δεξιά προςτα αριστερά σε εννέα κελιά ενός πλέγματος όπως αυτό της τρίλιζας. Έτσι σε κάθεκελί υπήρχαν τρία γράμματα. Όχι μόνο θεωρείτο ότι τα τρία γράμματα σε κάθε κελίσυνδέονταν με απόκρυφο τρόπο μεταξύ τους και επομένως ήταν ανταλλάξιμα μεταξύτους στη διάρκεια καβαλιστικών χειρισμών λέξεων και ονομάτων αλλά και ότιεπίσης αντιπροσωπευόταν από τις γωνίες του ίδιου του πλέγματος.

Γιαπαράδειγμα, το πρώτο γράμμα ALEPH, το οποίο γραφόταν στο πάνω δεξιά κελί θαμπορούσε να εικονιστεί με μια γωνία σε σχήμα L. Το δεύτερο εβραϊκό γράμμα σεαυτό το ίδιο κελί, το δέκατο γράμμα YOD, θα μπορούσε να εικονιστεί με την ίδιαγωνία L με μια τελεία μέσα στη γωνία. Το τρίτο γράμμα σε αυτό το κελί, τοδέκατο ένατο γράμμα της αλφαβήτου, το Qoph, αναπαρίστατο με την ίδια L γωνία μεδύο τελείες μέσα της.

Στοσύγχρονο Δυτικό εσωτερισμό τα πιο δημοφιλή μαγικά αλφάβητα είναι το Γερμανικόρουνικό και το Αγγλικό ρουνικό αλφάβητο, το Εβραϊκό, το αρχαίο Κέλτικο μαγικόαλφάβητο γνωστό ως «Tree Ogham» και το Ενωχικό αλφάβητο.

ΤΟΑΛΦΑΒΗΤΟ “THEBAN”

Τοαλφάβητο Theban υποτίθεται ότι έχει δημιουργηθεί από τον μάγο Honorious,συγγραφέα του γριμόριου γνωστού ως «The Sworn Book of Honorious», στο οποίο,αρκετά περιέργως, το αλφάβητο αυτό δεν εμφανίζεται. Σημειώστε ότι βασίζεταικυρίως στο Λατινικό παρά στο Λατινικό αλφάβητο. Το αλφάβητο αυτό εμφανίστηκεστο Βιβλίο ΙΙΙ, Κεφάλαιο ΧΧΙΧ του έργου «Τρία Βιβλία Απόκρυφης Φιλοσοφίας» τουΚορνήλιου Αγρίππα που είχε εκδοθεί στα Λατινικά το 1533. Ο Αγρίππας αναφέρειότι το αλφάβητο είχε αποδοθεί στο Honorius από τον μάγο Peter of Abano (ή πιοσωστά Petrus de Apono), έναν Ιταλό συγγραφέα (1250-1316). Ο Άγγλος συγγραφέαςεπί της μαγείας Francis Barret αναπαρήγαγε το αλφάβητο Theban στο βιβλίο του «ΟΜάγος» (Βιβλίο ΙΙ, Μέρος Ι, Κεφάλαιο XIV).

ΤΟ ΟΥΡΑΝΙΟΑΛΦΑΒΗΤΟ

Το ΟυράνιοΑλφάβητο δόθηκε από τον Αγρίππα στο Βιβλίο ΙΙΙ, Κεφάλαιο ΧΧΧ της ΑπόκρυφηςΦιλοσοφίας του. Αγρίππα έγραφε ότι ονομάστηκε «Ουράνιο» γιατί οι Ιουδαίοι «τοέπλεκαν, το τοποθετούσαν και το εικονίζανε ανάμεσα στα Άστρα, με τον ίδιο τρόποπου οι άλλοι αστρολόγοι παρήγαγαν εικόνες των Συμβόλων από τις γραμμές πουένωναν τα Αστέρια». Η έννοια των φράσεων αυτών του Αγρίππα είναι ότι οιΙουδαίοι Καμπαλιστές διέκριναν τα σχήματα των Ουράνιων Γραμμάτων στα σχήματατων άστρων στον ουρανό όπως οι αστρολόγοι έβλεπαν τα περιγράμματα των συμβόλωντου ζωδιακού, για παράδειγμα του Κριού ή του Καρκίνου. Έτσι, κάθε γράμμασυνδέονταν εσωτεριστικά με συγκεκριμένα αστέρια και με τον αστερισμό πουπεριείχε τα αστέρια αυτά. Κάθε μεγάλο αστέρι είχε την δική του απόκρυφη ιστορίακαι τις δικές του μαγικές αρετές. Ο Francis Barrett αναπαρήγαγε αυτό τοαλφάβητο, το οποίο βρήκε από τον Αγρίππα, στο βιβλίο του «Ο Μάγος».

ΤΟΑΛΦΑΒΗΤΟ ΤΩΝ MALACHIM

Το Αλφάβητο των Malachim μας δόθηκε από τονΚορνήλιο Αγρίππα στο Βιβλίο ΙΙΙ, Κεφάλαιο ΧΧΧ της Απόκρυφης Φιλοσοφίας του καιαντιγράφθηκε από τον Barrett στο Μάγο του. Ο Αγρίππας είχε ελάχιστα να πεισχετικά εκτός του ότι το όνομά του σημαίνει «των Αγγέλων ή Δώρο». Όπως και τοΟυράνιο Αλφάβητο, είναι κι αυτό βασισμένο στα είκοσι δύο Εβραϊκά γράμματα.

ΤΟΑΛΦΑΒΗΤΟ «ΔΙΑΒΑΣΗ ΤΟΥ ΠΟΤΑΜΟΥ»

Το«Διάβαση του Ποταμού» είναι ένα τρίτο μαγικό αλφάβητο βασισμένο στα εβραϊκά πουπεριλαμβανόταν στο Βιβλίο ΙΙΙ, Κεφάλαιο ΧΧΧ της Απόκρυφης Φιλοσοφίας τουΑγρίππα. Ο Barrett πήρε το αλφάβητο από τον Αγρίππα (μαζί με το μεγαλύτεροτμήμα του κειμένου από το βιβλίο) και το παρουσίασε στο Μάγο του. Δυστυχώς οΑγρίππας δεν έγραψε τίποτε άλλο που να αφορά το αλφάβητο «Διάβαση του Ποταμού».

ΤΟ ΜΑΓΙΚΟΑΛΦΑΒΗΤΟ ΑΠΟ ΤΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΗΣ ΝΕΚΡΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ

Το μαγικόαυτό αλφάβητο χρησιμοποιήθηκε για να γραφτεί το εβραϊκό κείμενο των χειρογράφωντης Νεκρής Θάλασσας που είχε τον τίτλο «Προειδοποιήσεις προς τους Υιούς τηςΑυγής» (4Q298). Εμφανίζεται στο βιβλίο «The Dead Sea Scrolls Uncovered” τωνEisenmann και Wise (Penguin Books, 1993, σελ. 160, εικόνα 10). Έχωξανασχεδιάσει τα γράμματα του αλφαβήτου για να κάνω καθαρά τα σχήματά τους καιτα έχω αναδιατάξει ώστε να είναι σε σειρά από τα δεξιά προς τα αριστερά, τηνκανονική διάταξη του εβραϊκού αλφαβήτου. Ο κάτω αριστερά χαρακτήρας δενσυνδέεται με κανένα εβραϊκό γράμμα. Οι συγγραφείς του βιβλίου «The Dead SeaScrolls Uncovered” υποθέτουν ότι χρησιμοποιούταν ως μηδενικός χαρακτήρας, απλώςγια να μπερδέψει αυτούς που θα προσπαθούσαν να αποκωδικοποιήσουν το κρυπτογραφημένοκείμενο. Εάν τυχόν το μαγικό αυτό αλφάβητο επρόκειτο να χρησιμοποιηθεί από τηνσύγχρονη μαγεία, αυτός ο επιπλέον χαρακτήρας θα χρησιμοποιούταν καλύτερα ωςτελεία στο τέλος της πρότασης.

ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΠΙΣΤΗΣ

2011-09-25T23:30:00.002+03:00

ELIPHAS LEVI

Πιστεύουμε στην αιώνια και αχανή ανώτατη αρχή της απαράλλακτης σοφίας και της δημιουργικής νοημοσύνης.
Πιστεύουμε στην υπέρτατη ομορφιά της ισότιμης καλοσύνης και της ελεήμονος και αγαπητής δικαιοσύνης.
Πιστεύουμε στη δημιουργικότητα της προόδου μέσα σε τάξη και σε μία αέναα προοδεύουσα τάξη.
Πιστεύουμε στην αρχή της παγκόσμιας ζωής, στην αρχή του Όντος και των όντων, που είναι για πάντα διαφορετική από το Ον και τα όντα, αλλά αναγκαστικά παρούσα στο Ον και στα όντα.
Πιστεύουμε ότι ολόκληρη η αρχή, ποτέ και πουθενά, δεν μπορεί να συμπεριληφθεί, να εγκλειστεί, να περιοριστεί, να προσδιοριστεί ή να οριστεί με οποιονδήποτε τρόπο· και ότι, σαν συνέπεια, οποιαδήποτε μορφή, οποιοδήποτε ειδικό όνομα, οποιαδήποτε προσωπική και αποκλειστική αποκάλυψη αυτής της αρχής είναι ειδωλολατρεία και λάθος.
Πιστεύουμε ότι μέσα σε όλους μας υπάρχει αυτή η αρχή και μιλά στον καθένα μας με τη φωνή της συνείδησης.
Αυτή η συνείδηση δεν μπορεί να φωτιστεί χωρίς τη συμμετοχή της πίστης, της λογικής, της επιστήμης και της πνευματικότητας.
Πιστεύουμε στην απόλυτη λογική, η οποία πρέπει να καθοδηγεί και να διορθώνει τους ιδιαίτερους συλλογισμούς, να είναι η βάση για την πίστη και το θεμέλιο κάθε δόγματος, αλλιώς θα υπάρχει φανατισμός, ανοησία και λάθος.
Πιστεύουμε στην απόλυτη αγάπη που ονομάζεται φιλανθρωπία και εμπνέει τη θυσία.
Πιστεύουμε ότι για να αναπτυχθεί κάποιος πρέπει να προσφέρει. Ότι η ευτυχία του είναι απόρροια της ευτυχίας των άλλων και ότι ο ορθός έλεγχος του εγωισμού πρέπει να αρχίσει από τη σχέση μας με το γείτονα.
Πιστεύουμε στην ελευθερία, στην απόλυτη ανεξαρτησία, στο ατομικό δικαίωμα και στη σχετική θειότητα της ανθρώπινης θέλησης, όταν αυτή κυβερνάται από την υπέρτατη λογική.
Πιστεύουμε ότι ο ίδιος ο θεός —η μεγάλη απροσδιόριστη Αρχή— δεν μπορεί να είναι δεσποτικός κυβερνήτης, ούτε κριτής και δήμιος των δημιουργημάτων του· ότι δεν μπορεί να τα επιβραβεύει ούτε να τα τιμωρεί, αλλά ότι ο ίδιος ο νόμος επιφέρει το ανάλογο αποτέλεσμα. Συνεπώς, το καλό είναι από μόνο του η επιβράβευση για το καλό και το κακό είναι η τιμωρία, μα και το ίαμα, για το κακό.
Πιστεύουμε ότι από μόνο του το πνεύμα της φιλανθρωπίας είναι απαρέγκλιτο στην έμπνευση αφοσίωσης και ειρήνης· αλλά και ότι όλοι οι άνθρωποι μπορούν να υποπέσουν σε λάθος, ιδίως όταν δρουν σε πράγματα που δε γνωρίζουν και επομένως δεν κατανοούν.
Πιστεύουμε στην καθολικότητα, δηλαδή, στην παγκοσμιότητα του δόγματος.
Πιστεύουμε ότι στη θρησκεία όλοι οι νοήμονες άνθρωποι αποδέχονται τις ίδιες αλήθειες και διαφωνούν μόνο στην εξέταση των λαθών.
Πιστεύουμε ότι οι περισσότερο λογικοί άνθρωποι είναι και οι πλέον υπομονετικοί, ενώ οι διώκτες όσων έχουν διαφορετικές πίστεις αποδεικνύουν από την ίδια τη βία των διώξεων τους ότι βρίσκονται σε λάθος.
Πιστεύουμε ότι όλοι οι θεοί είναι φαντάσματα και όλα τα είδωλα ανύπαρκτα· ότι οι καθιερωμένες πίστεις θα πρέπει να δώσουν τη θέση τους σε κάποιες άλλες και ότι ο σοφός άνθρωπος μπορεί να προσευχηθεί το ίδιο μέσα σε ένα τζαμί ή σε μια εκκλησία. Βέβαια προτιμούμε το τζαμί από την παγόδα και την εκκλησία από το τζαμί, με την προϋπόθεση ότι η εκκλησία δε θα κηλιδωθεί από την παρουσία ενός κακού ιερέα.
Με μία κουβέντα, πιστεύουμε σε ένα μόνο θεό και σε μία μόνο θρησκεία. Στο θεό που ευλογεί όλους τους θεούς και στη θρησκεία που απορροφά ή εξαφανίζει όλες τις θρησκείες.
Πιστεύουμε στην παγκόσμια, απόλυτη και αχανή ύπαρξη, που αποδεικνύεται από την απιθανότητα της ανυπαρξίας. Δηλαδή, δεν αποδεχόμαστε ότι το ανύπαρκτο μπορεί να υπάρχει, ούτε ότι μπορεί να γίνει κάτι.
Στο Ον αναγνωρίζουμε δύο ουσιαστικούς τρόπους ύπαρξης, την ιδέα και τη μορφή, τη διάνοια και τη δράση.
Πιστεύουμε στην αλήθεια, η οποία είναι Ον συλλαμβανόμενο από την Ιδέα.
Στην πραγματικότητα, πιστεύουμε στην αλήθεια που είναι ιδέα αποδεδειγμένη ή που επιδέχεται απόδειξη από την επιστήμη.
Πιστεύουμε στη Δικαιοσύνη, που είναι το Ον σε δράση, σε συμφωνία με την αληθινή του φύση και με λογικές αναλογίες.
Πιστεύουμε στην αιώνια, προοδευτική αποκάλυψη του θεού μέσα από την εξέλιξη της διάνοιας και της αγάπης μας.
Πιστεύουμε στο πνεύμα της αλήθειας, που είναι αδιαχώριστο από το πνεύμα της φιλανθρωπίας, και αναφερόμαστε σε αυτό, σύμφωνα με όσα πρεσβεύει η Καθολική εκκλησία, σαν:
«Το πνεύμα της επιστήμης που αντιτίθεται στο σκοταδισμό των κακών ιερέων.
»Το πνεύμα της διάνοιας που αντιτίθεται στην ανοησία της δεισιδαιμονίας.
»Το πνεύμα της δύναμης να αντέχουμε τις προκαταλήψεις και τη συκοφαντία όσων έχουν ψεύτικη πίστη.
»Το πνεύμα της ευσπλαχνίας του πατέρα προς το παιδί, το κοινωνικό ή ανθρωπιστικό, που αντιτίθεται στον ασεβή εγωισμό εκείνων που θα άφηναν όλους τους άλλους να χαθούν προκειμένου να σώσουν τις δικές τους ψυχές.
»Το πνεύμα της σοφής συμβουλής, γιατί η αληθινή φιλανθρωπία αρχίζει με το πνεύμα και η πρώτη βοήθεια απευθύνεται στην ψυχή».
Και τέλος «το πνεύμα του φόβου του κακού, που ποδοπατεί το φόβο των ανθρώπων και μας διδάσκει να μην προσφέρουμε στο κακό μία ιερόσυλη λατρεία, βασισμένη σε έναν ιδιότροπο και κακό θεό».
Πιστεύουμε ότι αυτό το Πνεύμα είναι εκείνο των Ευαγγελίων και του Ιησού Χριστού.
Αυτός είναι και ο λόγος που λατρεύουμε το ζωντανό, δρώντα θεό στον Ιησού Χριστό, δίχως να θεωρούμε τον τελευταίο σαν ξεχωριστό θεό, διαχωρισμένο από τον ίδιο το θεό. Επειδή ο Ιησούς υπήρξε ένας αληθινός άντρας και τέλειος άνθρωπος, μα και καθαγιασμένος από την πληρότητα του θείου Πνεύματος, το οποίο μιλούσε μέσα από το στόμα του και ζούσε και δρούσε μέσω αυτού.
Πιστεύουμε στην ηθική και το θείο αίσθημα των Ευαγγελίων, των οποίων το γράμμα είναι ατελές, αλλά το πνεύμα αιώνιο.
Πιστεύουμε ότι οι νόμοι του Μωϋσή, των Απόστολων και των Πάπων, που θεωρούνται διάδοχοι τους, είναι μεταβατικοί. Ο νόμος της φιλανθρωπίας είναι αιώνιος.
Αυτός είναι και ο λόγος που δεν απορρίπτουμε και δεν καταδικάζουμε κανένα.
Πιστεύουμε ότι ο καλώς εννοούμενος εγωισμός αρχίζει με τους άλλους και ότι αληθινά πλούσιος είναι εκείνος που προσφέρει.
Πιστεύουμε στο αλάθητο του πνεύματος της φιλανθρωπίας και όχι στη δογματική αποκοτιά λίγων ανθρώπων.
Πιστεύουμε στην αιώνια ζωή. Έτσι δε φοβόμαστε το θάνατο για τον εαυτό μας και για εκείνους που αγαπάμε.
Συνυπογράφουμε τα δεκατρία άρθρα του Συμβόλου του Μαϊμωνίδη και θεωρούμε πως και οι Ισραηλίτες είναι αδέλφια μας.
Πιστεύουμε ότι μόνο ο θεός είναι θεός, ενώ ο Μωάμεθ ήταν ένας από τους προκαταρκτικούς λόγους (έτσι αποδίδεται η έννοια της λέξης προφήτης) και τρέφουμε συμπάθεια προς τους Μουσουλμάνους.
Βέβαια λυπούμαστε και κατηγορούμε τόσο τους Εβραίους γιατί μας φωνάζουν γκόι, όσο και τους Μουσουλμάνους, γιατί μας φωνάζουν γκιαούρηδες. Σε αυτή την περίπτωση είναι αδύνατο να τους συμπαθούμε, γιατί με αυτό εκτρέπονται από τα όρια της φιλανθρωπίας.
Συνυπογράφουμε το Σύμβολο των Απόστολων, του Άγιου Αθανάσιου και της Νίκαιας, αναγνωρίζοντας ωστόσο ότι πρέπει να εξηγηθούν με έναν ιεραρχικό τρόπο και ότι εκφράζουν τα ύψιστα μυστήρια της απόκρυφης φιλοσοφίας.
Αλλά κατακρίνουμε την καταδίκη και αφορίζουμε τον αφορισμό ως παραπτώματα ενάντια στη φιλανθρωπία και την παγκόσμια αλληλεγγύη.
Αποδεχόμαστε το δεσποτικό και πειθαρχικό αλάθητο της κεφαλής της Εκκλησίας, αλλά θεωρούμε ανόητο να αναγνωρίζουμε στον Πάπα αυθαίρετο αλάθητο στη δημιουργία του δόγματος.
Ο Πάπας είναι ο νόμιμος ερμηνευτής και διατηρητής των αρχαίων πίστεων. Εάν, όμως, επιθυμεί να επιβάλλει νέες, τότε ξεστρατίζει από το μονοπάτι του καθήκοντος του και δεν έχει πλέον περισσότερη εξουσία από ό,τι οποιοσδήποτε άλλος που λεει ανοησίες.
Μελετάμε την παράδοση, αλλά δεν την αντιμετωπίζουμε με κριτική διάθεση, γιατί αυτή είναι ο κοινός αποδέκτης τόσο των λαθών της αρχαιότητας, όσο και των αληθειών της.
Τέτοια είναι η ομολογία πίστης που θα έπρεπε να ενώνει και να απορροφά σιγά-σιγά όλες τις άλλες. Τέτοια είναι η θρησκεία των μεγάλων ψυχών που έρχονται. Πόσοι άραγε άνθρωποι είναι σήμερα ικανοί να την κατανοήσουν; Δεν μπορώ να πω, αλλά σκέφτομαι ότι εάν ένας προφήτης μιλούσε για αυτή δημόσια, εμπρός σε όλους τους συναθροισμένους λαούς, θα τον λιθοβολούσαν οι ιερείς, θα τον περιφρονούσαν οι λαοί και σύντομα θα τον απαρνούνταν και οι λίγοι σοφοί άνθρωποι.
Στο μεταξύ, ο Πάπας φτιάχνει στρατό και επινοεί δόγματα. Ο Βεϊγιό διυλίζει τη χολή του και αναλύει τις μυρωδιές του Παρισιού. Το Παρίσι, με τη σειρά του, κλείνει τη μύτη του μπρος στις μυρωδιές την Βεϊγιό. Ο Βεϊγιό «νίπτει τας χείρας του» για όλα αυτά και λεει: απλώς αυτό είναι το άρωμα της Ρώμης!
Και η προσωρινή ανώτατη αρχή, η πόρνη του Βατικανού, δεν κοκκινίζει που έχει για νταβατζή της τον Βεϊγιό.
Στο Παρίσι η λογοκρισία απαγορεύει την παρουσίαση του Γαλιλαίου του Πονσάρ.
Ω! βασίλειο του φόβου παντοτινά αναγεννούμενο, συνεχιζόμενη επανάσταση του κτήνους ενάντια στον άγγελο, αναπόφευκτη συμμαχία των τυράννων ενάντια στην ελεύθερη μα ηλίθια διάνοια που καταδικάζει το πνεύμα πόσο καιρό θα συνεχίσεις να κάνεις άνω-κάτω τούτο το φτωχό κόσμο;

ΤΟ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΟ ΠΙΣΤΕΥΩ

2011-09-25T23:28:00.001+03:00

ELIPHAS LEVI

Πιστεύω στο άγνωστο, προσωποποιημένο από το θεό:
Αποδειγμένο από το ίδιο το ον και από την απεραντοσύνη,
Πιστεύω στο υπερανθρώπινο ιδεώδες της φιλοσοφίας,
Στην τέλεια διάνοια και στην υπέρτατη αρετή.

Πιστεύω στο άπειρο που το πεπρωμένο διακηρύσσει:
Πιστεύω στη λογική που ποτέ δεν εξασθενεί.
Πιστεύω στην ελπίδα και είδα φευγαλέα την ψυχή,
Αισθανόμενος ότι η αγάπη περιφρονεί το θάνατο!

Πιστεύω ότι το ιδανικό πραγματώνεται
Στους ανθρώπους της αγάπης, του πνεύματος, της αρετής.
Δίκαιοι άνθρωποι όλων των εποχών, εσείς είστε η Εκκλησία μου.
Και το δόγμα μου έχει σαν νόμο τη συμπαντικότητα.

Πιστεύω ότι ο πόνος είναι η προσπάθεια γέννησης,
Ότι το κακό είναι η σκιά ή το λάθος του καλού,
Ότι ο άνθρωπος πρέπει να κερδίσει με έργο την ύπαρξη του
Ότι η αρετή είναι αγάπη και ο Σατανάς τίποτε.

Πιστεύω πως μια μόνο ελπίδα υπάρχει πίσω από τα σύμβολα
Ότι η αλληλεγγύη είναι ο νόμος του κόσμου.Ανατρέπω τους βωμούς όλων των ειδώλων
Προφέροντας δύο λέξεις: δικαιοσύνη και αλήθεια.

Πιστεύω ότι το καθήκον μετριέται με το δίκαιο,
Ότι ο ισχυρός οφείλει περισσότερα κι ο αδύναμος λιγότερα,
Ότι ο φόβος για τον αληθινό θεό είναι προσβολή
Ότι πρέπει να ενώσουμε τις προσπάθειες μας για να τον παρακολουθήσουμε.

Πιστεύω ότι η φύση είναι μία αθώα δύναμη.
Ότι δεν μπορούμε ατιμώρητα να την καταχραζόμαστε
Το κακό κάνει τον νου προσεκτικό και δραστήριο,
Όμως είναι ίαμα κι όχι τιμωρία.

Πιστεύω ότι σκίζοντας τα πέπλα του θανάτου
Θα επιστρέψουμε όλοι στο σπίτι του πατέρα
Άγνοια και λάθος είναι οι σκιές των αστεριών
Η ακτινοβόλα αρετή είναι το αιώνιο τους κέντρο!

Η ΙΟΥΔΑΪΚΗ ΚΑΡΔΙΑ

2011-09-25T23:26:00.000+03:00

Η καρδιά αντιλαμβάνεται τη γνώση

Στην Midrash, την εξήγηση της Torah του ιουδαϊκού βιβλίου του Νόμου, αναφέρεται ότι το γράμμα "λάμεντ" παράγεται από τα πρώτα γράμματα των λέξεων της φράσης "Lev Meivin Da'at": "Η καρδιά που αντιλαμβάνεται τη γνώση". Η ίδια ιδέα συναντάται και στη μορφή του γράμματος "λάμεντ" ( l ) το οποίο απεικονίζει τη φιλοδοξία της καρδιάς να ανέβει στο ύψιστο επίπεδο συνείδησης, την αντίληψη της γνώσης. Γνώση (Da'at) είναι η δύναμη της ψυχής η οποία σφυρηλατεί το σύνδεσμο μεταξύ Θεού και ανθρώπου, μεταξύ ανθρώπων και ειδικά μεταξύ συζύγων. Στη Βίβλο αναφέρεται: "...και ο Αδάμ γνώρισε την γυναίκα του..." (Γέννηση 4:1)

Ο καλλιτέχνης της καρδιάς μου

Η εβραϊκή λέξη lev σημαίνει "καρδιά" και αποτελείται από τα γράμματα λάμεντ και μπέιτ. Η αριθμοσοφική αξία του γράμματος μπέιτ είναι 2. Σύμφωνα με το μεγάλο Καβαλιστή του μεσαίωναRabbi Abraham Abulafia, η λέξη lev από μόνη της υπαινίσσεται την πραγματική της έννοια: δύο (η αξία του μπέιτ) λάμεντ (πρόσωπο με πρόσωπο). Τα δύο αυτά λάμεντ σχηματίζουν μαζί μια εικόνα της καρδιάς, μια εικόνα ζωγραφισμένη από το Θεό, τον Υπέρτατο καλλιτέχνη: "Ο Θεός είναι ο καλλιτέχνης της καρδιάς μου και το πεπρωμένο μου για πάντα" (Ψαλμοί 733:26)

................

Η ένωση του μυαλού με την καρδιά

Το λάμεντ συντίθεται από ένα "γόνατο" που βρίσκεται πάνω σε ένα "σώμα" με τη μορφή του γράμματος "καφ". Τα δύο "γόνατα" των δύο λάμεντ ανέρχονται έξω από την καρδιά όπως τα δύο κύρια αιμοφόρα αγγεία που μεταφέρουν την δύναμη της ζωής από την καρδιά στον εγκέφαλο και από τον εγκέφαλο στην καρδιά. Τα δύο γιόντ ( y )στην κορυφή των δύο λάμεντ σημαίνουν τους δύο εγκεφάλους (αριστερό και δεξιό ημισφαίριο) και καβαλιστικά παριστούν την Χοκμά (Σοφία και διαίσθηση" και την Μπινά (Αντίληψη και Ολοκλήρωση). Επιπλέον, τα δύο αυτά γιόντυπαινίσσονται τα δύο μάτια, τις δύο "κεραίες" - δέκτες τις καρδιάς.

"Η καρδιά μου έχει δει μεγάλη σοφία και γνώση" (Εκκλησιαστής 1:16)

Το Βλέμμα του Αγαπημένου

Οι σοφοί μας, μας διδάσκουν ότι "η όραση των ματιών εξαρτάται από την αντίληψη της καρδιάς" (Avodah Zarah 28b). Στην Καμπαλά, οι "πρόσωπο με πρόσωπο" σχέσεις συμβολίζουν το γεμάτο αγάπη βλέμμα του ενός ερωτευμένου προς τον άλλο. Αυτό το βλέμμα εξωτερικεύει το βάθος της αγάπης τους, η οποία πηγάζει από το εσώτατο σημείο της καρδιάς.

Έτσι λοιπόν η "Εβραϊκή Καρδιά" μπορεί να θεωρηθεί ως τα δύο προφίλ του ζεύγους που ενώνονται για να γίνουν ένα πρόσωπο που ακτινοβολεί αγάπη προς όλους και καλή πρόθεση διαμέσου όλων.

ΑΝΑ ΤΑΣ ΠΑΡΑΔΟΣΕΙΣ (*)

2011-09-25T23:18:00.001+03:00

Δ. Π. ΣΕΜΕΛΑ

* Δημοσιεύθηκε στο περιοδικό "Έων", 15 Ιουνίου 1921
* Αναδημοσιεύθηκε στο περιοδικό "Σφιγξ", Ιανουάριος 1936

Από της πρώτης ημέρας κατά την οποίαν ο άνθρωπος έστρεψε τα βλέμματά του προς τον Ουρανόν, ησθάνθη γεννωμένην εν εαυτώ την έλξιν προς το θείον. Κατεπλάγη προ του μεγαλείου της Δημιουργίας, σχετικώς προς την μικρότητά του, ανεγνώρισε είς την Δημιουργίαν ταύτην, μίαν δύναμιν ή δυνάμεις τάς οποίας εθεοποίησε.

Όταν οί πρωτόγονοι άνθρωποι εξήλθον εκ των σπηλαίων, εγεννήθη ό πρώτος πολιτισμός και ή γραφή ήλθε να συμπλήρωση τάς άνάγκας μεταξύ των ανθρώπων. Έσχηματίσθησαν τότε όμάδες εν μέσω των οποίων άνεφάνησαν άνθρωποι, συνήθως οί γεροντότεροι, επιβαλλόμενοι επί των μελών της Ομάδος, προφητεύοντες καί παράγοντες εκδηλώσεις, χαρακτηρισθείσας ως θείας η υπερφυσικάς.

"Ύστερον αί ομάδες έξηφανίσθησαν και έγεννήθησαν αί τάξεις, εκ της συγχωνεύσεως πολλών εκ των ομάδων τούτων. Ευρισκόμεθα τότε προ της πραγματοποιηθείσης ολότητας. Είς τάς τάξεις ταύτας ύπήρχον προνομοιοΰχοι άνθρωποι, ισχυροί, οιτινες έπωφελοΰντο της δυνάμεως των, δια να πιέζωσι τους άλλους. Βλέπομεν επίσης να έμφανίζωνται και άνθρωποι ανώτεροι, έξασκούντες επιρροήν, ουχί μόνον επί των πτωχών και των πονούντων, αλλά καί επί των Μεγάλων.

Μετά τάς τάξεις άνεφάνησαν αί φυλαί και ο ηθικός ρόλος όστις θα έξε-πληρούτο παρά των εξαφανισθέντων ατόμων εις τάς τάξεις, δεν κατέστη δυνατόν να κρατηθεί παρά τούτων, όταν έγένοντο φυλή.

Ό Παπισμός επεχείρησε να βασιλεύση επί των φυλών καί εκείνοι οίτινες ηθέλησαν να έπικρατήσωσι φανερούντες γνώσεις, ήσθάνθησαν εαυτούς αδυνάτους εις την ολότητα καί ύπεχρεώθησαν να σχηματίσωσιν ειδικήν κατηγορίαν, την της ίερωσύνης ίνα εχωσι την δέουσαν έξουσίαν, δια να καθοδηγώσι τους ανθρώπους προς το καλόν.

Από των αρχαιοτάτων χρόνων, ή Ιερωσύνη ήτο έμπεπιστευμένη εις τους ανθρώπους τους ονομαζόμενους «τάξις μεμυημένων».

Το Σχολείον της Μέμφιδος, το σχολείον της Αβύδου, καί το δευτερεύον σχολείον του Ένέχ, έδρασαν εις τους μακρυνούς τούτους χρόνους. Τα σχολεία ταύτα κατείχον διάφορα μυστήρια και πας υποψήφιος, μέλλων να λαβή μέρος, ώφειλε να ύποστεί σκληρότατος δοκιμασίας, δια ν' άποδείξη ότι κατείχε τας φυσικάς, ψυχικάς και πνευματικάς Ιδιότητας, τάς αναγκαίουσας δια τους επιδιωκομένους σκοπούς.

Τα σχολεία ταύτα ύπέσχοντο είς τους μαθητάς των διαφόρους δυνάμεις:

1) Οί Σοφοί, οί εξερχόμενοι εκ τίνος των Σχολών τούτων, ήδύναντο να άναγινώσκωσι είς τα άστρα τα πεπρωμένα των ανθρώπων.

2) Ήδύναντο να μάθωσι τάς σκέψεις των ανθρώπων, να μάθωσιν ό,τι κρυφόν ένυπήρχεν είς την άνθρωπίνην ύπαρξιν.

3) Ήδύναντο να συνδιαλέγωνται μετά του αοράτου κόσμου.

Ό σοφός, ο γενόμενος «Διδάσκαλος» ήδύνατο να διαθέτη δυνάμεις και στοιχεία της φύσεως. Ισχυρίζονται μάλιστα, ότι τινές τούτων ήδύναντο να κατευνάζωσι τάς τρικυμίας. Λέγεται, επίσης, ότι εθεάθη σοφός, όστις δια της ράβδου του, ήλασσε τον ρουν του Νείλου. Πάντα ταύτα, φαίνονται λίαν εξαιρετικά είς την έποχήν μας, εν τούτοις όμως ή ιστορία μαρτυρεί την αυθεντικότητα των.

Ας ελθωμεν από της αρχαίας Αίγύπτου, εις την Ίουδαϊκήν έποχήν. Οι Εβραίοι ανεχώρησαν εξ Αιγύπτου, φιλοδοξούντες να κατακτήσωσι την ύπεσχημένην παρά του Θεού γήν. Ο θρύλος τής διαβάσεως της Ερυθράς θαλάσσης, είναι πασίγνωστος και δεν τον αναφέρω.Οί Εβραίοι έφθασαν είς την Αραβίαν καί Μεσοποταμίαν. Βλέπομεν επί κεφαλής αυτών τον Μωϋσήν, όστις κάμνει θαύματα δια της ράβδου του, καθώς καί ό αδελφός του Ααρών. π. χ. λέγεται ότι Ο Μωϋσής κτυπήσας δια της ράβδου του ένα βράχον, έκαμε να ανάβλυση ύδωρ. Το γεγονός τούτο, δύναται να χαρακτηρισθή ως θαύμα, δια τάς γνώσεις των ανθρώπων. Εάν ο Μωϋσής έκαμε καί ενώπιον μας τα πράγματα ταύτα, παρά τον κατ' έπιφάνειαν προχωρημένον πολιτισμόν μας, δεν θα ήδυνάμεθα να τα έξηγήσωμεν καί όπως οί τότε Εβραίοι, θα το έδεχόμεθα ως θαύμα.Ο Μωϋσής ωδήγησε τον λαόν του είς την Μεσοποταμίαν καί τεσσαράκοντα επτά έτη μετά την έξοδον της ΑΙγύπτου, ίδρυσεν είς την Ιουδαίαν το πρώτον βασίλειον.Εκεί βλέπομεν ν' αναφαίνεται μία σχολή, περί της οποίας έχομεν απόδειξιν. Εκατόν επτά έτη βραδύτερον ό αρχηγός καί βασιλεύς αυτών Σολομών, εκδίδει αρχάς τίνας αίτυνες φανερώνουν τάς ρίζας της σχολής ταύτης. Μετέρχονται την ύψηλήν Μαγείαν ήτις επιτρέπει την κυριαρχίαν επί των στοιχειωδών δυνάμεων καί ήτις ήτο γνωστή παρά του Μωϋσέως.
Επανευρίσκομεν, συνεπώς, είς την σχολήν ταύτην, τον δάχτυλον του Μωϋσέως. Δίδονται και εδώ αϊ ίδιαι υποσχέσεις πού έδίδοντο εις τους μαθητάς των σχολείων της Αιγύπτου, όπου ό Μωϋσής έμυήθη.Ή συγγένεια αυτή καθίσταται και βάσις της εβραϊκής μυήσεως. Ταυτοχρόνως, διερχόμενοι την θάλασσαν, βλέπομεν τα Ορφικά καί Πυθαγόρεια σχολεία είς ανθηράν κατάστασιν, επωφελούμενα των αντιλήψεων και της φιλοσοφίας των αρχαίων παραδόσεων.

Δια μίαν περίοδον 4 έως 6 χιλιάδων ετών, καθ' ην διάφοροι Μυητικαί Σχολαί, κατέχουσαι την παράδοσίν των, ιδρύονται εις την ανατολικήν Μεσόγειον, η ανθρωπινή διανοητικότης εξελίσσεται καί παρατηρούμεν καί μίαν προσπάθειαν της διανοητικότητος ταύτης, προς μεγαλειτέρας καί πλέον υψηλάς αντιλήψεις, επί των οποίων, η ύποδούλωσις και ή ανθρώπινος σοφία, παρήγαγαν σοβαρον γεγονός καθιερωθέν εις τα χρονικά της ιστορίας.

Ό Χριστός εμφανίζεται, καί εκτός της βέβηλου διδασκαλίας την οποίαν κάμνει προς διάφορα πρόσωπα, προς εκείνους οίτινες τον ακολουθώσιν είς τάς πεδιάδας καί τα όρη, ο Χριστός, έχει πέριξ αυτού τους μαθητάς του, τους ευσεβείς τούτους ανθρώπους, οίτινες τον ήκουον μετά σεβασμού και τους οποίους έδίδασκε είς μέρη κατάκλειστα, λέγων: Εγώ δεν ήλθον να δώσω την χαράν καί την βασιλείαν της γης, αλλά το βασίλειον των Ουρανών.Καί από της στιγμής ταύτης ή μύησις ήτις επεδίωκε την κυριαρχίαν των δυνάμεων της φύσεως, ήλλαξεν όψιν, διότι ή αμοιβή δεν είναι πλέον επί της γης ταύτης, αλλά είς τάς ανωτέρας εκτάσεις, εις την ανωτέραν συνείδησιν.

Η εποχή του Χριστού παρήλθε όπως και ο θάνατος και ή ανάστασίς του. Ή ανθρωπότης ήκολούθησε διαφορετικον δρόμον προς την πρόοδον. Εθεάθησαν σκλάβοι αρνούμενοι να αναγνωρίσωσι βασιλείς ως μεγάλους. Ίδέαι φιλοσοφικαί ήλθον είς φως καί τούτο υπήρξε σπουδαία ώθησις προς την δικαιοσύνην καί τον περιορισμόν της δυνάμεως. Παρελθούσης της εποχής ταύτης, ή ανθρωπότης επανεύρε τον ύπνον της!

Η λήθη λοιπόν επέζησε ;

Διάφοροι εταιρείαι καί μεγάλαι σχολαί αναφαίνονται δια να αντενεργήσωσι κατά της νέας εποχής ήτις υπήρξε χριστιανική.Η Σχολή των Εσαίων, ή της Αλεξανδρείας, ή των Πυθαγορείων καί άλλαι, Ιδρύονται καί ως υπόσχεσιν προς τους μαθητάς των επανιδρύουσι τάς αρχαίας παραδόσεις.

Μία σχολή εκ τούτων, συνεδύασε την αρχαίαν παράδοσιν προς την χρι-στιανικήν. Η σχολή αύτη ωνομάσθη των Ροδοσταύρων, της οποίας έδρα εγένετο διαδοχικώς, ή Αττική, ή Έφεσος καί ακολούθως το Βυζάντιον.
Οί Ροδόσταυροι, κατείχαν είς τάς κρυφίας αυτών διδασκαλίας τάς γνώσεις της αρχαίας σοφίας, συμβολιζομένας δια του Ρόδου καί της χριστικής σοφίας, συμβολιζομένας δια του Σταυρού.
Είς το Ρόδον πρέπει να βλέπη τις, ουχί το άνθος, αλλά το σχήμα του πενταγράμμου.
Οι Ροδόσταυροι, εδίδασκον τον άνθρωπον όστις έφθανεν είς ωρισμένον στρώμα της μυήσεώς του, ότι πάς άνθρωπος ώφειλε να προσπαθήση να εξαγάγη καί ελευθέρωση εκ του λήθαργου, ατομικάς τινας Ιδιότητας καί όταν ή δραστηριότης αύτη θα εξεδηλούτο, ή ανθρωπίνη ύπαρξις θα ηδύνατο δι' ευεργετικού τρόπου, να ενεργήση επί της ολότητας, να παραγάγη την γαλήνην, να δαμάση την τρικυμίαν καί να επαναφέρη την εΙρήνην πέριξ αυτής.
Καθίστατο ούτω προστάτης και ουχί κυρίαρχος.
Πάς μεμυημένος, έλεγον οι Ροδόσταυροι, όστις θέλει να έχη δυνάμεις ανωτέρας, πρέπει να αρχίση να εξάπλωση το καλόν καί να δίδη την ευτυχίαν πέριξ αυτού.
Ακολούθως, όταν ο μεμυημένος διήρχετο ωρισμένους βαθμούς μυήσεώς, ώφειλε να εξωτερικεύη το άτομόν του, επιτρέπων εις την ενσυνείδητον αυτού αρχήν, ν' απομακρυνθή του σώματος καί να υπάγη είς απόστασιν, δια να κάμη το καλόν είς τους ομοίους του.
Είς τον τρίτον βαθμόν των Ροδοσταύρων, Ο Διδάσκαλος έλεγεν είς τον μαθητήν ότι, εκείνος όστις θα εξωτερικεύετο καί όστις θα έκαμε την περίοδον των δοκιμασιών μετά καλής θελήσεως καί αγάπης, εκείνος ήδύναντο να ορμήση πέραν του Φυσικού Πεδίου καί να έλθη είς επαφήν μετά ανωτέρων υπάρξεων, αίτινες ζώσι πέραν του πεδίου τούτου.
Μετά την πτώσιν της Ανατολικής Αυτοκρατορίας, ή Σχολή αύτη ήλλαξε κέντρον. Το κέντρον τότε μετετέθη προς Βορράν, προς την Αυστροουγγαρίαν. Ανερχόμενον προς τα Βορειοδυτικά, έφθασε είς την Γαλλίαν, είς την Αγγλίαν καί υπό την σκιάν της έδρασαν όλοι οι ισχυροί άνδρες οίτινες διεσκόρπισαν το καλόν είς τους Ομοίους των.
Βλέπομεν, ούτω, ν' αναφαίνεται το όνομα των Ροδοσταύρων είς την Αυστρίαν, Ουγγαρίαν, Γερμανίαν, Δανίαν, καί προς Νότον της Νορβηγίας καί τέλος, οριστικώς, είς την Γαλλίαν.
Διερωτώμαι, εν τούτοις, εάν αι αιρέσεις αύται είναι αληθείς Ροδόσταυροι;
Λίαν δύσκολον πρόβλημα, διότι εάν παραδεχθώμεν ότι οι Ροδόσταυροι ουτοι είναι αληθείς, όφείλομεν να παραδεχθώμεν ότι καί ή διδασκαλία των επίσης είναι τοιαύτη και ότι ακόμη και οι αρχηγοί των είναι επίσης αληθείς.
Αντιθέτως, εάν οι Ροδόσταυροι ούτοι δεν είναι αληθείς, τότε είναι άρπαγες από τους οποίους οφείλομεν να προφυλαχθώμεν.
Πιστεύω, εν πάσει περιπτώσει, ότι δεν ήσαν Ροδόσταυροι αλλά απλώς άνθρωποι ειλικρινείς.
Από της πτώσεως της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, οι Μύσται, λόγω της επιδρομής των βαρβάρων, ήναγκάσ9ησαν να καταφύγωσιν είς τόπους φιλόξενους καί τότε οι Ροδόσταυροι, εγκατεστάσθησαν εις την Γερμανίαν καί άλλοι ήλθον είς την Γαλλίαν.
Αλλά, μη υποθέσετε ότι οι Διδάσκαλοι ούτοι εσκόπευον να ιδρύσωσι κέντρον, διότι τούτο ήτο αδύνατον. Δεν ήτο όμως αδύνατον, να περιστοιχίζωνται από όμιλον τίνα ανθρώπων οίτινες υπήρξαν οι πιστοί μαθηταί των Διδασκάλων τούτων.
Μετά τον θάνατον των Διδασκάλων, οι μαθηταί μετέδωσαν την μύησιν καί έδημιουργήθη κινήσις τις ήτις έλαβε το όνομα των Ροδοσταύρων.
Η ρίζα, κατά βάθος, είναι Ροδοσταυρική, αλλά ή αντίστοιχος μυήσις δεν είναι.Μολονότι ή διδασκαλία ήτο των Ροδοσταύρων, αι διάφοροι κλείδες δεν μετεδόθησαν πλήρως και συνεπώς οφείλομεν να ομολογήσωμεν οτι πάντα τα βιβλία περί των Ροδοσταύρων, δέον να μελετώνται καλώς, ίνα συλλάβωμεν τάς αληθείας και αποφύγωμεν τα λάθη.

Ας ασχοληθώ μεν τώρα περί των ζώντων καί ας έλθωμεν είς την σύγχρονον εποχήν.

Επί του παρόντος, έχομεν διάφορον κίνησιν μυητικό-πνευματοκρατικήν. Κατ' αρχαιότητα έχομεν τον Πνευματικόν Ελεύθερον Τεκτονισμόν, τον Μαρτινισμόν, τον Βιλλερμοσισμόν, ελευθέρας ενώσεις μελετών, μαγνητικάς εταιρίας κτλ.

Εξετάζοντες τον Ελεύθερον Πνευματικόν Τεκτονισμόν, παρατηρούμεν την Έβραϊκήν παράδοσιν.

Το Τάγμα του Ναού (οι Ναϊται) εκδηλώνει την Αίγυπτιακήν παράδοσιν, της Μέμφιδος, Μισραΐμ.

Ό Μαρτινεσισμός, ο Βιλλερμοσισμός, δίδουν μύησιν Ροδοσταυρικήν, Εβραιο-Χριστιανικήν, την παρά των Ροδοσταύρων δηλονότι εφαρμοζομένην μέθοδον της άλλοτε, αλλά υπό νέαν μορφήν.

Ό Μαρτινισμός, τέλος, διαφέρει των άλλων εκ του γεγονότος ότι ο Ιδρυτής του ήτο αυστηρώς εμπεποτισμένος υπό βαθέων φιλοσοφικών ίδεών. Ό Saint - Martin, υπήρξεν ένας ενδόμυχος Χριστιανός καί ή κίνησις πού εδημιούργησε ήτο ελευθέρα με Χριστιανικάς καί επιστημονικάς τάσεις.

Ας ίδωμεν τώρα καί τον πνευματισμόν. Ή κίνησις αύτη εγεννήθη είς την Αμερικήν κατόπιν επεισοδίου τίνος το οποίον αναφέρω. Έζη, εις την χωράν ταύτην, μία οίκογένεια αποτελούμενη από τον πατέρα, μητέρα καί κόρην. Ημέραν τινα μετά το γεύμα, ή κόρη εκάθισε είς κάθισμα απέναντι του πατρός της, μεταξύ των δε υπήρχε μικρά τράπεζα, ήτις αίφνηδίως ηρχισε πηδώσα. ΟΙ άνθρωποι αυτοί κατελήφθησαν υπό φόβου, δ δε πατήρ παρετήρησεν ότι μόλις ήγείρετο, ή τράπεζα εσταμάτα αποτόμως. Όταν εκάθητο πάλιν, ή τράπεζα επήδα πάλιν. Όταν επιστοποίησε τούτο εκάλεσεν αρκετούς επιστήμονας προ των οποίων επανέλαβε το πείραμα.
Έγένετο κατόπιν λόγος είς τάς εφημερίδας και ή πρώτη Ιδέα της πνευματιστικής τραπέζης εγεννήθη. Πάντες ανεγνώρισαν το πράγμα καί το πείραμα εσχολιάθη ευρύτατα. Διάφοροι άλλοι, κατόπιν, ανεζήτησαν τα αίτια καί τέλος δια του παιγνιδιού της ξύλινης τραπέζης κατεσκευασμένης δια ξυλίνων καρφίων, σχηματιζόντων μίαν ζωϊκήν μαγητικήν άλυσσον, κατώρθωσαν να παραγάγωσι φαινόμενα τίνα.
Δεν εισέρχομαι είς τάς λεπτομέρειας του πνευματισμού, θέλω, απλώς, να ειπώ ότι ο πνευματισμός δεν είναι άλλο παρά ή απτότερα εκδήλωσις των πνευματικών οντοτήτων αιτινες δια του ενός η του άλλου τρόπου, προσπαθούσιν να εκδηλωθώσιν εις τους ανθρώπους. Βεβαίως, δεν εννοώ την τράπεζαν μόνον, αλλά και άλλους τρόπους εν χρήσει εις τας ψυχιστικάς σχολάς.
Προφανώς, είναι λογικόν να παραδέχεται κανείς τας εκδηλώσεις εις τας οποίας παρίσταται, δέον εν τούτοις να πιστοποιώνται αύται και να μη είναι τις ευκολόπιστος.

Αφού ωμιλήσαμεν, εν εξαιρετική συντομία περί των αρχαίων παραδόσεων, θα αναφέρω ως κατακλείδα, τους διαφόρους δεσμούς των αρχαίων παραδόσεων προς την παράδοσιν του Τάγματος του Κρίνου καί του Αετού. Η θεωρία αύτη, επιθυμεί να καταστήση το άτομον ίσχυρόν, Κύριον των νόμων της Δημιουργίας και δυνάμενον να αποφυγή τα κακοποιά αποτελέσματα των νόμων τούτων.
Ό Ιππότης του Κριναετού, θεωρείται ως άνθρωπος δυνάμενος να ευεργέτη τους ομοίους του διότι δύναται να θέση εκποδών τάς διαφόρους δυνάμεις αίτινες θίγουν τους ασθενείς και αρρώστους.
Βλέπομεν ότι την λέξιν Αγάπην την επρόφεραν εις το βάθος των υπογείων των Πυραμίδων, εις τας πεδιάδας της Ιουδαίας, εις την Έλλάδα, αλλ' ή Αγάπη έχει διάφορον χαρακτήρα, από ότι συνήθως νομίζεται, έχει εντελώς ίδιαιτέραν αξίαν δια το άτομον, διότι ή αγάπη αύτη δεν είναι πλέον ή αναμονή αμοιβής τίνος, αλλά ή απόλυτος άρνησις, ή θυσία άνευ της προσδοκίας ουδεμιάς αμοιβής.
Ή Μυσταγωγία διδάσκει τους Εκλεκτούς της να ευεργετώσι τους ομοίους των όχι μόνον δια να επιβεβαιώσωση την προσωπικότητα των αλλά δια να κάμωσι το καλόν χωρίς την ελπίδα της ανταποδόσεως.
Ή μύησις όμως δεν σταματά εκεί. Και άλλη τάσις υφίσταται, ή τάσις της ενώσεως του φυσικού προς .το αόρατον πεδίον. Ό εκλεκτός, φθάσας είς ώρισμένον στάδιον μυήσεως, εκπληρώσας τα καθήκοντα του ευεργέτου προς την ανθρωπότητα, δύναται να λαβή την χάριν να ορμήση από τον Κύκλον του Κόσμου προς τον Κύκλον του Ουρανού.

ΠΑΡΑΔΟΣΙΣ ΤΩΝ ΟΦΙΤΩΝ ΤΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ

2011-09-25T23:09:00.005+03:00

Δημοσιεύθηκε με την υπογραφή "Γνωστικός" στο περιοδικό "Σφίγξ", τεύχος 6, Μάρτιος 1936

Πάνω απ' όλους τους ουρανούς υπάρχει το ακατονόμαστο σκότος, το ακίνητο και απερίγραπτο σκότος πού είναι ωραιότερο από κάθε φως, ο "Άγνωστος" πατήρ, ή Άβυσσος και σιωπή.

Η μοναχοκόρη του, ή Θεία Σοφία, φεύγοντας από τον πατέρα της γνώρισε την ζωήν των ανθρώπων και έγινε σιωπηλή και μελαγχολική.

Και το παιδί του πόνου της υπήρξεν ο Ίλδαβαώθ, ο δημιουργός θεός.

Μια μέρα ο Ιλδαβαώθ θέλησε να μείνη μόνος, και εγκαταλείποντας την μητέρα του, βυθίστηκε περισσότερο στη ζωή και έπλασε τον κόσμο της ύλης, παραμορφωμένη εικόνα του πνευματικού κόσμου.

Και σ' αυτόν τον κόσμον τοποθέτησε τον άνθρωπον, που έπρεπε ν' αντικαθρεπτίζη το μεγαλείον του θεού και να μαρτυρή περί της δυνάμεως του.

Μα οι δούλοι του Ίλδαβαώθ, τα πνεύματα της φύσεως, εφτειαξαν από το χώμα μονάχα ένα σάρκινο όγκο, χωρίς λογική, που σερνώτανε μέσα στη λάσπη. Καί όταν έφεραν το άμορφο αυτό πλάσμα εις τον Ίλδαβαώθ, για να του εμφyσήση ζωήν, ή θεία Σοφία λυπήθηκε τον άνθρωπο καί θέλοντας να τιμωρήση το γυιό της επειδή απεχωρίσθη , αυτής, ενεφύσησε στον άνθρωπο δια του στόματος του Ιλδαβαώθ, όχι μόνο σαρκική ζωή, αλλά καί μια σπίθα από τη θεία Σοφία.

Καί έτσι ή Δυστυχισμένη ύπαρξις, από σκόνη που σερνώτανε μέσα στη λάσπη, έγεινε ξαφνικά μεγαλείτερη και από τον ίδιο το δημιουργό της, επειδή δεν ήταν πειά η εικών του Ιλδαβαώθ, αλλά του αληθινού Θεού, του αγνώστου πατρός. Καί ο άνθρωπος σήκωσε τότε το πρόσωπο του από κατά γης.

Καί όταν ο δημιουργός είδε το πλάσμα του να επαναστάτη εναντίον του, έπεσε σε οργή καί τρόμο. Κάρφωσε τότε τα βλέμματα του, πού πετούσανε σπίθες ζήλειας καί θυμού στη μαύρη λάσπη, της έδωσε ζωή καί πνοή, καί από το βόρβορο έσχηματίσθη ο άγγελος του σκότους, ο έρπων οφιόμορφος, ο Σατάν, ή κατηραμένη Σοφία.

Καί με την βοήθεια του Σατανά ο Ιλδαβαώθ εδημιούργησε τα τρία βασίλεια της φύσεως καί έρριψε τον άνθρωπο στα βάθη τους, επιβάλλοντας σ' αυτόν τον νόμον του. "θα κάνης αυτό κι' εκείνο, καί αν παραβής της εντολές μου θα πεθάνης". Είχε την ελπίδα να υπόταξη τον αντάρτη άνθρωπο στο ζυγό του νόμου του, με το φόβο του κακού καί του θανάτου.

Μα ή θεία Σοφία δεν εγκατέλειψε τον άνθρωπο καί του έστειλε τον παρηγορητή, το Πνεύμα της Γνώσεως, τον Άγγελο της Αυγής.

Καί ό Άγγελος της Αυγής κατέβηκε στους ανθρώπους καί τους είπε: «Χαρητε τη ζωή. Θα γνωρίσητε την αλήθεια, τα μάτια Σας θ' ανοίξουν, και θα γίνετε όμοιοι με τους θεούς».

Οι άνθρωποι, τα τέκνα αυτού του κόσμου, είναι σκλάβοι του Ιλδαβαώθ και του πονηρού όφεως καί ζουν μέσα στο φόβο του θανάτου, έρποντες κάτω από την απειλή του νόμου.

Τα τέκνα όμως του φωτός, εκείνοι που γνωρίζουν, οι Γνωστικοί, οι εκλεκτοί της σοφίας, ποδοπατούν όλους τους νόμους, υπερβαίνουν κάθε όριο, είναι ασύλληπτοι όπως το πνεύμα, ελεύθεροι καί πτερωτοί όπως οι θεοί. Το καλό είναι ανίκανο να τους εξυψώσει καί μένουν αγνοί μέσα στο κακό όπως ο χρυσός μέσα στη λάσπη!

Και ο Άγγελος της Αυγής, όμοιος με το αυγινό άστρο τους οδηγεί, δια μέσου της ζωής καί του θανάτου, του καλού και του κακού, ανάμεσα σε όλες της αθλιότητες του κόσμου που εδημιούργησε ο Ιλδαβαώθ, προς την μητέρα του τη Σοφία, καί στους κόλπους του ακατονόμαστου Φωτός, που βασιλεύει σ' όλους τους ουρανούς και σ' όλας τάς αβύσσους, ωραιότερο καί λαμπρότερο από κάθε άλλο Φως.

Δημοσιεύθηκε με την υπογραφή "Γνωστικός" στο περιοδικό "Σφίγξ", τεύχος 6, Μάρτιος 1936

ΜΑΓΕΙΑ: Τι είναι;

2011-09-25T23:04:00.000+03:00

Jay Kinney - Περιοδικό Gnosis, No 2, Άνοιξη- Καλοκαίρι 1986

Οι πέντε μας, ο μάγος, ο βοηθός του, ο κοινός μας φίλος ο Επισκοπικόςιερέας η γυναίκα μου κι εγώ, καθόμαστε στο ημικυκλικό στέγαστρο στο εστιατόριο"Good Earth" στο Long Beach. Είναι Κυριακή Πρωταθλήματος, οι λιγοστέςπαρέες κάθονται αραιά μέσα στο χώρο κι έτσι τίποτε δεν μας ενοχλεί καθώς ησυζήτησή μας ακολουθεί τα δικά της μονοπάτια.

"Το κλειδί για να δεις με μια κρυστάλλινη σφαίρα",λέει ο μάγος, "είναι να αναπτύξεις την τέχνη, κάνοντας πρακτική με ένακερί μπροστά από ένα μαύρο καθρέφτη ή μπροστά από καπνισμένο γυαλί όπου μπορείςνα δεις αχνά την αντανάκλασή σου. Μετά από λίγο μπορείς να αλλάξεις αυτή τηναντανάκλαση με το πρόσωπο κάποιου άλλου. Άπαξ λοιπόν και αναπτύξεις τηνικανότητα να οραματίζεσαι με αυτό τον τρόπο, θα ανακαλύψεις ότι το να ενατενίζειςμέσα στην κρυστάλλινη σφαίρα και το να βλέπεις πράγματα γίνεται πολύευκολότερο. Το μυστικό είναι η εξάσκηση".

Ο μάγος τελείωσε με ανέκδοτα γύρω από διάφορους εσωτεριστές,μαγικές ομάδες και υποτιθέμενα φυλαγμένα μυστικά τα οποία δεν έμοιαζαν και τόσομυστικά όταν αποκαλύπτονταν γύρω από ένα φλιτζάνι καφέ στο εστιατόριο. Ο Μάγοςγκρίνιαζε πως η Μαγεία μαστίζεται από άγνοια και ανικανότητα. Σύμφωνα με αυτόν,οι περισσότεροι μάγοι ίσως να ξέρουν πέντε θεωρίες αλλά οι πραγματικοί Μάγοιπου γνωρίζουν να εφαρμόζουν την πρακτική μαγεία είναι πολύ λίγοι.

Υψηλόβαθμοι σε μαγικά τάγματα με μυστήρια ονόματα ελέγχθηκανκαι βρέθηκαν ελλιπείς. Η μαγεία σήμερα φαίνεται να έχει γεμίσει φιγουρατζήδεςκαι τρελούς .

Ίσως ο μάγος να ήταν ισχυρογνώμων αλλά δεν ήταν παράλογος-τουλάχιστονόχι περισσότερο από όποιον άλλο καθόταν στο τραπέζι- και αγαπούσε ξεκάθαρα τηντέχνη του. Ελιτιστής μαζί και λαϊκιστής, η κυριότερη ελπίδα του ήταν ότιακριβείς πληροφορίες σχετικές με την μαγική παράδοση και τις τεχνικές τηςΜαγείας θα συνέχιζαν να βγαίνουν στο ευρύ κοινό ώστε οι άνθρωποι να μπορούν ναεργαστούν με αυτό το υλικό μόνοι τους.

Παρόλα αυτά, πολύ λίγοι φαίνεται ότι θα επωφελούταν από τηνευκαιρία αυτή δεδομένου του φόβου της γελοιοποίησης που φαίνεται να αφυπνίζειστον κόσμο η λέξη "μαγεία".

Πολύ συχνά στη λαϊκή φαντασία και στα Μ.Μ.Ε. η μαγείαεξισώνεται με τη μαύρη μαγεία και το σατανισμό και βασιλεύει η σύγχυση. Μέσα στη φασαρία και στη βιτρίναπαραβλέπεται o βαθύς δεσμός της μαγείας με την θετική δυτική εσωτεριστική πνευματικότητα,με αποτέλεσμα οι προσπάθειες εκ νέου διεκδίκησης της πνευματικής μαςκληρονομιάς, να είναι εν δυνάμει θολές και παραποιημένες.

'Έξω στον έρημο κεντρικό δρόμο περπατάμε προς το αυτοκίνητόμας. Είναι η ώρα του μεγάλου αποχαιρετισμού για το μάγο και το βοηθό του καιπρέπει να προλάβουμε το αεροπλάνο στοαεροδρόμιο. Ο μάγος και εγώ χαμογελώντας επιδιδόμαστε σε μια πολύπλοκη χειραψίακαι αποχαιρετιζόμαστε. Αυτός επιστρέφει στην κρυστάλλινη σφαίρα του ενώ εμείςεπιστρέφουμε στις εκδόσεις μας.

Η ΜΑΓΙΚΗ ΘΕΩΡΗΣΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Αν και συχνά θεωρούμενη "υπερφυσική", η μαγείαστην πραγματικότητα δρα μέσα σε μιαπαραδοσιακή άποψη του Σύμπαντος γεμάτη με ένα αναγνωρίσιμο σύνολο από φυσικούςνόμους. Όπως αναφέρει εκτενέστερα ο Arthur Versluis στο άρθρο του "Μαγείακαι Θρησκεία" (Gnosis, τεύχος 2, σελ. 22), αυτή είναι η κοινή θεώρηση τουκόσμου ανάμεσα στους δυτικούς μέχρι τους τελευταίους αιώνες.

Αν και υπερσκελίστηκε στη λαϊκή συνείδηση από τηνορθολογιστική υπόθεση του Διαφωτισμού και της μοντέρνας Επιστήμης, αυτή η άποψητου κόσμου, που βρίσκεται στην καρδιά του Δυτικού Εσωτερισμού, ασκεί ακόμη μιαισχυρή επίδραση για ένα κυρίως λόγο: Δουλεύει.

Αυτό που σήμερα θεωρείται δυτική Μαγεία είναι στηνπραγματικότητα ένας συνδυασμός αυτής της παραδοσιακής θεώρησης του κόσμου μεπροσθήκες και συστηματικές βελτιώσεις από Ευρωπαίους του 19ου αιώνα όπως οFransis Barret, ο Eliphas Levi και οι ηγέτες της Αγγλικής μαγικής ομάδας, τουΕρμητικού Τάγματος της Χρυσής Αυγής.

Στο κέντρο της μαγικής θεώρησης του κόσμου είναι η ιδέα τωνδιαφόρων αοράτων Επιπέδων (ή Κόσμων) από συνειδήσεις που επεκτείνονται υπεράνωκαι μεταξύ του καθημερινού μας κόσμου.

Αυτά τα πεδία που εκλεπτύνονται προοδευτικά είναι οι θέσεις(ή συχνότητες για να δανειστούμε μια παρομοίωση από το ραδιόφωνο) τωνδιαφορετικών επιπέδων συνείδησης.

Ανάλογα με το επίπεδο, είναι επίσης και οι κατοικίες για τιςιεραρχίες των οντοτήτων ή ενεργειών που περιλαμβάνουν τα στοιχειακά, τουςαγγέλους, τους δαίμονες, τα αρχέτυπα, τους θεούς και τις αποσαρκωμένες (καιενσαρκωμένες) ψυχές. Με την κατάλληλη εκπαίδευση και πειθαρχία, ο μάγος μπορείνα επικεντρωθεί ή να συντονισθεί σε αυτά τα πεδία, να αλληλεπιδράσει με τουςκατοίκους τους, να αποκτήσει γνώση ή να χρησιμοποιήσει δύναμη και να επιστρέψειγια να αφηγηθεί την ιστορία.

Αυτό το σχέδιο των εσώτερων και εξώτερων (ή ανώτερων καικατώτερων) κόσμων χρωστά πολλά στον Πλάτωνα, αν και μπορεί επίσης να βρεθεί στηφιλοσοφία του Ψευδό-Διονυσίου, στις αρχαίες Ερμητικές Γραφές, στους ΣοφούςΑνθρώπους των Σούφι, όπως ο Ibn' Sina και ο Ibn' Arabi, στον ποιητή Δάντη καισε διάφορους Καμπαλιστές. Έχει επίσης έντονες ομοιότητες με την κοσμολογία τηςΑνατολικής yoga και τη Ταντρική παράδοση.

Κατά μια διατύπωση αυτής της κοσμοθεωρίας, οι πλανήτες καιτα αστέρια αντιπροσωπεύουν τον Μακρόκοσμο ενώ κάθε άνθρωπος είναι έναςΜικρόκοσμος. Το γνωστό Ερμητικό αξίωμα "Όπως πάνω, έτσι και κάτω"αναφέρεται σ' αυτή την αρχέγονη διαίρεση του ορατού και τουαοράτου.(.........................)

Οι διάφορες δυνάμεις που εργάζονται στους εσώτερους κόσμουςδεν είναι ένα χαοτικό συνοθύλευμα από απρόβλεπτες οντότητες, ενέργειες καιποιότητες, αντίθετα έχουν μια τάξη και μια λογική οι οποίες έχουνσυστηματοποιηθεί παραδοσιακά σε μερικά διαγράμματα. Μέσω της μαθητείας και τηςπρακτικής ο μάγος αφομοιώνει αυτά τα διαγράμματα ώσπου οι τα σύμβολά τους καιοι έννοιές τους να του γίνουν δεύτερη φύση.

ΣΧΗΜΑ 1

Το πιο βασικό από τα παραπάνω είναι η θεωρία των τεσσάρωνστοιχείων: αέρας, φωτιά, νερό γη. Όταν οι σαμάνοι δημιούργησαν στον πυρήνα τηςεργασίας τους το Παγκόσμιο Δέντρο που εκπροσωπούσε το Κέντρο του Σύμπαντος , οιμάγοι βάζουν τον εαυτό τους σ' ένα μαγικό κύκλο από τον οποίο αναπτύσσονται οιτέσσερις κατευθύνσεις. (Σχ.1).

Ένα διαφορετικό στοιχείο συνδέεται με κάθε κατεύθυνση καθώςεπίσης κι ένας Αρχάγγελος, ένα μαγικό εργαλείο και μια συγκεκριμένη περιοχήενδιαφέροντος.

Αφού σταθεροποιηθούν σ' αυτό το καλούπι, οι μάγοιδημιουργούν ένα σταθερό σύνδεσμο με το φυσικό επίπεδο πριν να επικεντρωθούν σεάλλα επίπεδα.

Αυτό το τετράπτυχο τμήμα του Σύμπαντος μεταφέρθηκε σταδώδεκα αστρολογικά σημεία (τρία σημεία για κάθε στοιχεία) και στα τέσσερα"χρώματα" του Ταρό (Σπαθιά, Ραβδιά, Κούπες και πεντάκτινα).

Το δεύτερο μεγάλο διάγραμμα της μαγικής θεώρησης του κόσμουείναι το Καμπαλιστικό Δέντρο της Ζωής. Όπως χρησιμοποιήθηκε από τους Εβραίουςκαμπαλιστές, το Δέντρο (Σχ.2) αρχικά αντιπροσώπευε δέκα όψεις ή ποιότητες τουΘεού κατατάσσοντας αυτές από την πιο αφηρημένη και αδιαμόρφωτη έως την πιοπροσιτή και υλοποιημένη.

ΣΧΗΜΑ 2

Όπως διαμορφώθηκαν από τη μαγική παράδοση μέσα στους αιώνες,αυτές οι δέκα σφαίρες (sephiroth) του Δέντρου της Ζωής αντιπροσωπεύουνδιαφορετικά επίπεδα ή ποιότητες της συνείδησης που είναι προσιτά στο μάγο μέσααπό τον τελετουργικό οραματισμό και την επίκληση.

Όπως με τα τέσσερα στοιχεία, υπάρχουν κι εδώ σύμβολα,άγγελοι, ονόματα του Θεού κλπ συνδεδεμένα με κάθε σφαίρα.

Η άποψη της Μαγικής Εργασίας που ονομάζεται "ΕργασίαΑτραπού" (Path-working) περιλαμβάνει τον οραματισμό ότι κάποιος κινείταιπάνω σε μία (ή περισσότερες) από τις 22 ατραπούς ανάμεσα στις Σφαίρεςσυναντώντας τους κατοίκους αυτών των βασιλείων, πιθανόν προκαλώντας στον εαυτότου τις ποιότητες που είναι συνδεδεμένες με αυτή την Ατραπό και αργότεραπροσέχοντας και καταχωρώντας τα λεπτά αποτελέσματα ή συγχρονικότητες πουεμφανίζονται στην καθημερινή του ζωή ακολουθώντας την εργασία.

Η ΜΑΓΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ

Όπως ο Jung επεσήμανε τις ομοιότητες μεταξύ του ΜεγάλουΈργου των Αλχημιστών και τις διαδικασίας της Εξατομίκευσης που επιχειρούν όσοικάνουν ψυχοθεραπεία, έτσι και κάποιοι μάγοι του 20ου αιώνα (κυρίως η DionFortune και ο Gareth Knight) μελέτησαν τη Μαγεία αντλώντας από τις θεωρίες τουJung. Με τον κίνδυνο μιας μεγάλης απλοποίησης αυτής της ανάλυσης, τα ΕσώτεραΠεδία συνδέθηκαν με το Ασυνείδητο (προσωπικό ή ομαδικό, ανάλογα με το πεδίο),οι άγγελοι, οι δαίμονες και οι άλλες οντότητες θεωρήθηκαν, στις περισσότερεςπεριπτώσεις, ως προσωποποιήσεις αρχέτυπων ή συμπλεγμάτων, η Εργασία Ατραπού ή ηαστρική προβολή έγιναν ασκήσεις Δημιουργικής Φαντασίας και η Εργασία των Μάγων-όπως και των Αλχημιστών- έγινε μια προσέγγιση στην εξατομίκευση.

Ακόμη και από τη θεωρία της συγχρονικότητας του Jungαντλείται για να δικαιολογηθούν τις αλλαγές και τα γεγονότα που εμφανίστηκανκατά την αφύπνιση της Μαγικής Εργασίας.

Υπάρχουν πολλά που μπορούμε να πούμε γι' αυτή την ερμηνεία της Μαγείας και, αν μη τι άλλο,μπορεί να βοηθήσει ώστε να αποσυρθεί η μαγεία έξω από το βασίλειο της προβολήςκαι της παρεξήγησης όπου είχε εξοριστεί για αιώνες. Κι όμως, η μαγεία παραμένειένα πολύπλοκο φαινόμενο, ένα φαινόμενο με πολλές όψεις που, όπως πρώτοι θααντιλαμβανόταν οι μάγοι Fortune και Knight, αντιστέκεται στον υποβιβασμό της σεμια απλή, ψυχολογική εξήγηση.

Στην υψηλότερή της εκδήλωση (η οποία κυρίως μας ενδιαφέρειεδώ), η μαγεία είναι μάλλον ένα πνευματικό ταξίδι παρά μια θεραπευτική μέθοδος.Η ανάπτυξη της αυτογνωσίας και της ισορροπίας, οι οποίοι είναι οι στόχοι τηςατομικοποίησης, είναι σχεδόν προϋποθέσεις για το νεόφυτο μάγο ώστε ναπροχωρήσει για να αναπτύξει τις ποιότητες της Θέλησης, της Συμπόνιας και της Σοφίας που θα του επιτρέψουν ναπροχωρήσει στο Μαγικό Έργο.

Προς αυτή την κατεύθυνση, η Μαγεία είναι μια μορφή υπηρεσίαςαν και -όπως και η προσευχή- οι μέθοδοι και τα αποτελέσματα μπορεί να είναιαόρατα.

Καθώς ο μάγος προχωρά μέσα από μια καθορισμένη σειρά μυήσεων(στις μαγικές ομάδες συνήθως μνημονεύονται στα τυπικά) οι υπευθυνότητές τουαυξάνουν. Σύμφωνα με την παράδοση, οι υψηλότερες μυήσεις δεν σημαίνουν τόσοτιμές και δόξα όσο περισσότερα καθήκοντα και μεγαλύτερα βάρη. Τα καθήκοντα αυτάμπορεί να περιλαμβάνουν θεραπευτική, εξισορρόπηση ενεργειών σε παγκόσμιακλίμακα, διδασκαλία ή την επέκταση της ανθρώπινης γνώσης.

Επιπλέον, σύμφωνα με την παράδοση, οι διδάσκαλοι ή οισυνεργάτες του μάγου μπορούν να είναι μη υλικές "επαφές των εσωτερικώνπεδίων" που δρουν ανεξάρτητα από υλικά σώματα και δεν εμπλέκονται πλέονστους κύκλους των μετενσαρκώσεων. Τέτοιες οντότητες λέγεται ότι είναι οι"Μυστικοί Αρχηγοί" πίσω από το "Ερμητικό Τάγμα της Χρυσής Αυγής"και οι "Αδελφοί των Εσωτερικών Πεδίων" που καθοδηγούν την"Αδελφότητα του Εσωτερικού Φωτός" της Dion Fotune.

Δεδομένου ότι τα περισσότερα στοιχεία του μαγικού μύθουείναι δύσκολο να αποδειχθούν στον σκεπτικιστή ερευνητή, υπάρχει ένας ισχυρόςπειρασμός να απορρίψει όλη την κοσμοθεωρία ως ένα συνοθύλευμα από αυταπάτες.Μερικοί μάλιστα ιστορικοί του εσωτερισμού όπως οι James Webb και Ellic Howeέχουν ασπαστεί αυτή την προσέγγιση. Άλλοι, όπως ο Francis King στο έργο του"Rites of Modern Occult Magic" αναφέρονται με καλά λόγια για κάποιουςμάγους ενώ άλλους τους χαρακτηρίζουν ως "πρεζόνια του αστρικού" καισχιζοφρενείς.

Υπάρχουν δύο τουλάχιστον παράγοντες που με οδηγούν στοσυμπέρασμα ότι οι αναγνώστες επιφυλάσσονται ώστε να κρίνουν μετά απόπροσωπική μελέτη.

Πρώτον, η κοσμοθεωρία και το συμβολικό σύμπαν της ΔυτικήςΜαγείας είναι ουσιαστικά το ίδιο με αυτό άλλων μορφών του Δυτικού Εσωτερισμού:του Ερμητισμού, της Αλχημείας, του εσωτερικού Ελευθεροτεκτονισμού, τηςΘεοσοφίας και του Ροδοσταυρισμού. Αν και οι λεπτομέρειες και οι συμβολισμοίμπορεί να διαφέρουν από σύστημα σε σύστημα, μοιράζονται, σχεδόν πάντα, τιςίδιες διδασκαλίες. Εάν κάποιος αναγνώστης έχει εργαστεί και έχει αποκτήσειοικειότητα με κάποια από τις Σχολές αυτές -και δέχεται τις αξίες της-πιθανότατα, με περαιτέρω έρευνα επί της Υψηλής Μαγείας, να ανακαλύψει κι εκείτις ίδιες αξίες.

Δεύτερον, καθώς τις περασμένες δεκαετίες έχουμε μάθειπερισσότερα σχετικά με τις Ανατολικές ατραπούς, έχει γίνει εμφανές ότι η ίδιαγενική κοσμοθεωρία -που περιλαμβάνει την ιδέα των επίπεδων συνείδησης, τωντεσσάρων (ή πέντε) βασικών στοιχείων, των άυλων διδασκάλων κλπ- εφαρμόζεται κιεδώ επίσης. Πράγματι, η κύρια διαφορά μεταξύ της ανατολικής και της δυτικήςπροσέγγισης είναι πιθανό να βρίσκεται όχι τόσο στις λεπτομέρειες όσο στησυμπεριφορά: ή Ανατολή τείνει να θεωρεί τέτοια εσωτερικά βασίλεια ωςπερισπασμούς στο δρόμο για τη Φώτιση. Αντίθετα, οι δυτικές εσωτερικέςπαραδόσεις είναι αφιερωμένες στην εξερεύνηση και τη χρήση τους ως μιαδιαδικασία που ολοκληρώνει το ίδιο πνευματικό ταξίδι.

Η Μαγεία προκαλεί φόβο σε πολλούς επειδή ισχυρίζεται ότισυνεργάζεται με ότι είναι αόρατο σε κανονικές συνθήκες, όπως κι αν τοονομάσουμε: ασυνείδητο ή εσωτερικά πεδία.

Η επιδίωξη της Μαγείας συνεπάγεται έναν μεγάλο και αληθινόκίνδυνο: τον κίνδυνο ότι κάποιος αφήνει την πραγματικότητα της συνείδησης καιπροχωρά εξερευνώντας μια άγνωστη περιοχή.

Η πιθανότητα της εμφάνισης παράνοιας και ψυχικών τραυμάτωνείναι πραγματική όχι επειδή κάποιος υποθετικά προωθεί το "κακό" αλλά επειδή η μαγεία, όπως καικάθε τεχνική που απαιτεί σκληρή πειθαρχία, θέτει σε δοκιμασία ολόκληρη τηνύπαρξή του, τις αδυναμίες του και τα πάντα.

Η Υψηλή Μαγεία, για την οποία συζητάμε εδώ, έχει λιγότερησχέση με το σατανισμό ή την υποτιθέμενη "μαύρη μαγεία" από το ναπηγαίνει κανείς στην εκκλησία. Στην πραγματικότητα, η Θεία Λειτουργία είναιπιθανόν η πιο κοινή εφαρμοσμένη τελετή ευεργετικής μαγείας στον κόσμο. Από τηνάλλη, η Χαμηλή Μαγεία -το κατάστημα της γωνίας με τα μαγικά κεριά, τα φίλτρααγάπης και τα φυλαχτά που φέρνουν καλή τύχη- είναι σχεδόν τόσο διαβολική όσο κιένας πλαστικός Ιησούς στο ταμπλό ενός αυτοκινήτου.

Οι αληθινοί σατανιστές και οι μαύροι μάγοι, άνθρωποιεκπαιδευμένοι στην εργασία των εσωτερικών πεδίων, οδηγούμενοι από ενδόμυχηκακοβουλία ή εκφρασμένο εγωισμό, είναι πολλοί λιγότεροι απ' ότι παρουσιάζουν ταΜΜΕ.

Σπάνια είναι Μαγεία ό,τι φέρει αυτή την ταμπέλα. Η αληθινήΜαγεία είναι περισσότερο ένα κάλεσμα παρά μια κατάρα.

Μετάφραση: (AlTheo)

Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΟΥ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ "ΠΡΩΙΝΑ ΝΕΑ"

2011-08-03T23:02:00.002+03:00

Γιατί έγινες πρόεδρος του Ροταριανού Ομίλου Ιωαννίνων; Στο μυαλό πολλών μία τέτοια θέση προϋποθέτει τελετές, δείπνα και επισημότητες…

Το να γίνω Πρόεδρος του Ροταριανού Ομίλου ήταν μία, πολύ ή λίγο, φυσική εξέλιξή μου ως Ροταριανός. Επομένως, το βασικό ερώτημα είναι, γιατί να είμαι Ροταριανός!

Η ιδιότητα του Ροταριανού περιβάλλεται, συνήθως, με μια αίσθηση τελετών, δείπνων και επισημοτήτων, όπως σωστά είπες. Όμως αυτά δεν είναι παρά η εξωτερική εικόνα μιας σοβαρής εργασίας που γίνεται στους κόλπους των Ροταριανών Ομίλων σε όλο τον κόσμο, επ’ αγαθώ της ανθρωπότητας, στα πλαίσια και τις κλίμακες κάθε Ομίλου.

Το Διεθνές Ρόταρυ αποτελείται από πάνω από 2.500.000 μέλη και πάνω από 36.000 Ομίλους σε όλο τον κόσμο. Μια οργάνωση τέτοιου μεγέθους, για να επιτύχει στο έργο της, καθώς το έργο αυτό γίνεται εντός και με την συμπαράσταση της κοινωνίας, έχει ανάγκη της κοινωνικής εικόνας και αποδοχής κι ως εκ τούτου είναι συνυφασμένη με όλες αυτές τις εκδηλώσεις που ανέφερες. Με τον τρόπο αυτό οι δράσεις μας γίνονται γνωστές, κινητοποιώντας έτσι κι άλλους συμπολίτες μας ώστε να επιτευχθεί η μέγιστη αποτελεσματικότητά τους. Με άλλα λόγια, υπάρχει όλη αυτή η επισημότητα αλλά με συγκεκριμένο σκοπό. Από την άποψη αυτή, ως Πρόεδρος δεν αισθάνομαι καθόλου άβολα, όσο γνωρίζω ότι όλα αυτά βοηθούν στην επίτευξη του σκοπού του έργου μας.

Αν και το έργο των Ροταριανών δεν είναι μόνο φιλανθρωπικό, το κοινωνικό του έργο είναι νομίζω στο επίκεντρο. Η φιλανθρωπία μπορεί να αλλάξει τον κόσμο ή είναι μία μάταιη κάλυψη των κενών που αφήνει το κράτος και οι κοινωνικοί θεσμοί;

Ακόμη και η λέξη «φιλανθρωπία» έχει τεθεί πολλές φορές σε κριτική, καθώς θεωρήθηκε ότι υποκρύπτει μια αίσθηση υπεροχής του ευεργετούντος έναντι του ευεργετημένου. Και είναι γεγονός ότι πολλά είδη φιλανθρωπίας και πολλοί φιλάνθρωποι διαπνέονται από μια τέτοια αίσθηση, η οποία, βεβαίως, μπορεί να μην κάνει κακό στον ευεργετημένο, αντιθέτως μάλιστα, αλλά δεν βοηθά καθόλου τον ευεργετούντα. Ως Ροταριανοί, γνωρίζουμε ότι ποτέ μια πράξη φιλανθρωπίας δεν έχει μια κατεύθυνση, από κάποιον σε κάποιον άλλο. Για όποιον ασκεί συνειδητά την Φιλανθρωπία, έχει πάντα δύο κατευθύνσεις. Δωρεά δέχεται ο ευεργετημένος, δωρεά όμως δέχεται και ο ευεργετών, με τη μορφή του «γεμίσματος» της καρδιάς του, της ψυχολογικής και πνευματικής του ανέλιξης και της βελτίωσης της θέσης του στον κόσμο. Για τον λόγο αυτό, δεν μπαίνουμε στην διαδικασία να συζητήσουμε αν η εκάστοτε πράξη μας θα μπορούσε να υλοποιηθεί ή όχι από το Δήμο ή το Κράτος. Μας αρκεί που κάθε φορά ένας αριθμός συνανθρώπων μας καλύπτει μια ουσιαστική του ανάγκη. Το κράτος δεν μπορεί να είναι πανταχού παρόν, ακόμη κι αν το ήθελε. Η καθημερινή συμπαράσταση στους αναξιοπαθούντες συμπολίτες μας είναι καθήκον όλων μας.

Όσο για το αν η φιλανθρωπία μπορεί να αλλάξει τον κόσμο, κατηγορηματικά δηλώνω ότι μπορεί. Αρκεί να στηρίζεται σ’ εκείνο το παλιό και γνωστό γνωμικό «αν δώσεις σε κάποιον ένα πιάτο ρύζι, θα φάει μια φορά. Αν του μάθεις να καλλιεργεί ρύζι θα τρώει μια ζωή».

Ποιους τομείς θα διάλεγες ως προτεραιότητα για κοινωνική δράση τόσο μέσω της θέσης σου όσο και γενικότερα ως πολίτης;

Κάθε Ροταριανός Όμιλος υλοποιεί δύο ειδών έργα. Το πρώτο αφορά την συμμετοχή του σε έργα του Διεθνούς Ρόταρυ, με πιο γνωστό το “End Polio Now” για την καταπολέμηση της πολιομυελίτιδας, ενώ το δεύτερο είδος αφορά έργα τοπικής ή περιφερειακής κλίμακας, όπως, για παράδειγμα, την δωρεά εκ μέρους μας και με την βοήθεια των Ρ.Ο. Άρτας Πρέβεζας, Θεσπρωτίας και Κέρκυρας, ενός μικρού λεωφορείου στο ΚΕΘΕΑ. Σε ότι αφορά το “End Polio Now”, πρέπει να αναφερθεί ότι τα τελευταία 20 χρόνια το Διεθνές Ρόταρυ έχει διαθέσει πάνω από 1 δισεκατομμύριο ευρώ ενώ με τη συμμετοχή του «μόχλευσε» άλλα 450 εκατομμύρια ευρώ από το ίδρυμα Bill & Melinda Gates.

Σε ότι αφορά τον προσανατολισμό των κοινωνικών δράσεων της δικής μου θητείας, θα συνεχίσουμε συγκεκριμένες δράσεις που κάνουμε κάθε χρόνο, όπως την διανομή δεμάτων κατά την περίοδο των εορτών, ενώ τον Σεπτέμβριο, σε συνεργασία με την 2484 Ροταριανή Περιφέρεια, θα έχουμε αποφασίσει το πιο μεγάλο έργο μας. Σε κάθε περίπτωση, τοπικά θα ασχοληθούμε με ένα νέο είδος δράσεων, αυτό που μπορούμε να αποκαλέσουμε «πολιτιστική φιλανθρωπία». Η ιδέα πίσω από αυτό είναι ότι ένα μεγάλο ποσοστό από τις σύγχρονες πληγές των αστικών κοινωνιών στις οποίες ζούμε, είναι η γκρίζα περιρρέουσα ατμόσφαιρα η οποία όχι απλώς μας επηρεάζει αλλά μας δημιουργεί μύρια όσα προβλήματα από πολύ απλές ενοχλήσεις έως βαριές ψυχολογικές ασθένειες. Ως αντίδραση σ’ αυτό σκοπεύω να δραστηριοποιήσω τον Ροταριανό Όμιλο Ιωαννίνων ώστε να κινητοποιήσουμε σε κοινές δράσεις όσες από τις υγιείς κοινωνικές ομάδες υπάρχουν. Εθελοντικές οργανώσεις και ομάδες, αυτόνομους πολίτες, ακόμη και τον Δήμο ή την Περιφέρεια, ώστε, τουλάχιστον το δικό μας κοινωνικό περιβάλλον να το κάνουμε λιγότερο γκρίζο. Ήδη συζητάμε με διάφορες ομάδες και πολίτες κι ευελπιστώ από Φθινόπωρο να έχω νέα να σου πω!

Προσωπικά, πιστεύω στην αξία των ατόμων, του καθενός ξεχωριστά, και στις δυνατότητές που έχουν. Πιστεύω ότι στον τόπο μας, σήμερα, το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι τα άτομα δεν πιστεύουν τα ίδια στον εαυτό τους. Εξ ου και ο κρατικός πατερναλισμός που βιώνουμε. Αν, ως Πρόεδρος του Ρ.Ο. καταφέρω να ενεργοποιήσω έναν, έστω ελάχιστο, αριθμό ατόμων, θα το θεωρήσω επίτευγμα ικανό να με κάνει περήφανο.

Δύο ακόμα πιο προσωπικές ερωτήσεις τώρα. Ήσουν κι εσύ στην πλατεία των αγανακτισμένων, από τους πρωτεργάτες μάλιστα, χωρίς να είσαι ούτε μαρξιστής απ’ όσο ξέρω, ούτε εθνικιστής, ούτε κάτι άλλο από τις πολλές ομάδες που γέμισαν τις πλατείες. Γιατί κατέβηκες στην πλατεία;

Θεωρώ ότι ο κύριος λόγος που αντιμετωπίζουμε ως χώρα τα τρέχοντα τεράστια οικονομικά προβλήματα είναι ότι για δεκαετίες όλο το σύστημα της κρατικής διοίκησης αλλά και των ιδιωτικών επαγγελματικών σχέσεων ήταν απαράδεκτα στρεβλό. Ο λόγος που ενέταξα τον εαυτό μου στους «Αγανακτισμένους» και μάλιστα βοήθησα και στην έναρξη αυτού του κινήματος στα Γιάννενα, ήταν η διαμαρτυρία μου για την συνέχιση των στρεβλών αυτών πρακτικών, παρόλο που τώρα πια και ξέρουμε όλοι τι συνέβαινε αλλά και αντιλαμβανόμαστε ότι είναι απαραίτητη η ανατροπή τους.

Χάρηκα ιδιαίτερα την πρώτη μέρα που μαζευτήκαμε 600 – 700 άτομα χωρίς καμία ιδεολογική, πολιτική ή άλλη συνοχή, απλώς ως διαμαρτυρία εναντίον της αναποφασιστικότητας της Κυβέρνησης. Την ίδια θέση εξακολουθώ να έχω και τώρα που πια δεν συμμετέχω, καθώς οι εναπομείναντες (όσοι είναι) είναι αυτοί που, μάλλον, δεν θέλουν να αλλάξει τίποτε στην παλιά κατάσταση.

Τώρα πια, ακόμη και στην δικιά σου ερώτηση υποκρύπτεται η αίσθηση που έχει ο κόσμος για το προφίλ όσων έχουν απομείνει, όπου έχουν απομείνει. Δεν είμαι λοιπόν ούτε μαρξιστής, ούτε εθνικιστής!

Την κρίση θα την ξεπεράσουμε;

Τι να σου πω; Οι περιουσίες και τα συμφέροντα που στηρίχθηκαν στην διαιώνιση της παλιάς κατάστασης, αντιστέκονται λυσσαλέα. Αν, όσοι δεν έχουμε στηρίξει την επιβίωση μας στην συνέχεια του παλαιού, στρεβλού συστήματος και τοποθετούμε τους εαυτούς μας σε μια νέα, κοσμοπολίτικη Ελλάδα, το θέλουμε και το παλέψουμε, θα τα καταφέρουμε. Ήδη υπάρχουν κάποιες καλές εξελίξεις. Πρέπει όμως να ξαναβρούμε την κοινή λογική και να δουλέψουμε σε αυτή την βάση. Το παλιό πρότυπο του Έλληνα που, βαυκαλιζόμενοι, πιστέψαμε ότι προωθούσε καλά την Ελλάδα, ξεπεράστηκε. Όταν τέλειωσε το παραμύθι, ο βασιλιάς έμεινε γυμνός και τώρα πρέπει να του φτιάξουμε αληθινά ρούχα. Αν βάλουμε μπρος τις ραπτομηχανές, θα έχουμε πολύ δουλειά και σοβαρές ελπίδες. Αν περιμένουμε ότι ο κόσμος θα ξαναπιστέψει ότι ο βασιλιάς είναι ντυμένος, μάλλον θα την πατήσουμε. Πάντως, ελπίζω για το καλύτερο.

Και η δεύτερη ερώτηση: Ποστάρεις συχνά στο facebook και ενίοτε με ρηξικέλευθες απόψεις. Πώς το βλέπεις το μέσο; Δεν έχει γίνει λίγο πληκτικό τελευταία; Το Δίκτυο θα αλλάξει τον κόσμο;

Ρηξικέλευθες απόψεις; Δεν το νομίζω! Πράγματα της κοινής λογικής προσπαθώ να εκφράσω, εκτός κι αν η κοινή λογική έχει γίνει ρηξικέλευθη άποψη!

Πάντως, η κοινωνική δικτύωση και η επαφή με ανθρώπους μου αρέσει ιδιαίτερα. Το Facebook είναι ένα τέτοιο μέσον το οποίο όχι μόνο σου επιτρέπει να διαδώσεις τις απόψεις σου αλλά και να συνδεθείς και να συναναστραφείς με ενδιαφέροντες ανθρώπους που, αλλιώς, δεν θα μπορούσες να βρεθείς. Με την έννοια αυτή, το FB είναι τόσο πληκτικό όσο και οι άνθρωποι με τους οποίους συνδέεται κανείς (εξαιρούνται οι παρόντες)!!!

Επιπλέον, διακρίνω μια μονομανία στις ερωτήσεις σου που αφορούν την αλλαγή του κόσμου! « Η φιλανθρωπία μπορεί να αλλάξει τον κόσμο;», Το Δίκτυο θα αλλάξει τον κόσμο;»!!!

Κανείς δεν είναι ευχαριστημένος με τον κόσμο, όπως είναι. Όμως ούτε η φιλανθρωπία, ούτε το δίκτυο, ούτε η κοινωνική δικτύωση μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο από μόνα τους. Αυτά είναι απλώς τα εργαλεία κι ως εργαλεία εόιναι ιδιαίτερα αποτελεσματικά. Αυτό όμως που θα επιτελέσει το έργο, είναι ο μάστορας που τα χρησιμοποιεί. Είμαστε εγώ, εσύ, όλοι μας. Η ερώτηση λοιπόν, την οποία κάνω κι εγώ σε σένα, θα πρέπει να είναι. «Τι θα γίνει; Θ’ αλλάξουμε τον κόσμο»; Ε;

ΤΑΛΙΜΠΑΝ...

2011-06-04T10:20:00.001+03:00

Φωτογραφίες με φανατισμένα παιδάκια... Έτσι γεννιούνται οι ταλιμπάν όλων των θρησκειών και συστημάτων...

ΟΤΑΝ ΝΟΜΙΖΕΣ ΟΤΙ ΔΕΝ ΚΟΙΤΑΖΑ…

2011-04-03T00:40:00.000+03:00

Όταν νόμιζες ότι δεν κοίταζα
Κρέμασες την πρώτη ζωγραφιά μου στο ψυγείο
Και ήθελα να ζωγραφίσω κι άλλη.

Όταν νόμιζες ότι δεν κοίταζα
Έδωσες φαγητό σε μια αδέσποτη γάτα
Και σκέφτηκα ότι ήταν καλό να είσαι ευγενικός προς τα ζώα.

Όταν νόμιζες ότι δεν κοίταζα
Έφτιαξες μια τούρτα γενεθλίων μόνο για μένα
Και ήξερα ότι τα μικρά πράγματα ήταν ξεχωριστά πράγματα.

Όταν νόμιζες ότι δεν κοίταζα
Είπες μια προσευχή
Και πίστεψα υπήρχε ένας Θεός που θα μπορούσα πάντα να του μιλάω.

Όταν νόμιζες ότι δεν κοίταζα
Με φίλησες για καληνύχτα
Και ένιωσα ότι αγαπήθηκα.

Όταν νόμιζες ότι δεν κοίταζα
Είδα δάκρυα να έρχονται στα μάτια σου
Και έμαθα ότι μερικές φορές πληγωνόμαστε-
Αλλά δεν πειράζει να κλάψουμε.

Όταν νόμιζες ότι δεν κοίταζα
Χαμογέλασες
Και αυτό με έκανε να θέλω κι εγώ να φαίνομαι τόσο όμορφος.

Όταν νόμιζες ότι δεν κοίταζα
Νοιαζόσουν
Και ήθελα να είμαι όλα όσα θα μπορούσα να είμαι.

Όταν νόμιζες ότι δεν κοίταζα-
Κοίταξα. . .
Και ήθελα να πω ευχαριστώ
Για όλα αυτά τα πράγματα που έκανες
Όταν νόμιζες ότι δεν κοίταζα.

ΟΖΥΜΑΝΔΙΑΣ

2009-12-21T16:21:00.004+02:00

Έφυγε ο Χρήστος Λαμπράκης.
Πάντα θυμάμαι αυτό το πόιημα όταν φεύγουν ισχυροί άνθρωποι...

ΟΖΥΜΑΝΔΙΑΣ
(Percy Bysshe Shelley)

Συνάντησα έναν ταξιδιώτη από χώρα αρχαία.
Είπε: τεράστια, δίχως κορμό, δύο πόδια πέτρινα
υψώνονται στην έρημο... Κοντά τους, μες στην άμμο
βυθισμένο, ένα θρυμματισμένο πρόσωπο· τα σκυθρωπά του
χείλη, πτυχωμένα σ' ένα χαμόγελο ψυχρής υπεροχής,
λένε ο γλύπτης τους πως διάβασε σωστά αυτά τα πάθη
που ακόμη ζούνε χαραγμένα στ' άψυχα ετούτα πράγματα
- το χέρι που τα περιγέλασε και την καρδιά που τα 'θρεψε.

Και πάνω στο κρηπίδι αυτές οι λέξεις αχνοφαίνονται:
«Οζυμανδίας τ' όνομά μου, ο Βασιλεύς των Βασιλέων,
κοιτάξτε τα έργα μου. Ισχυροί, κι απελπιστείτε!»

Άλλο τίποτα δεν μένει. Γύρω από τη φθορά
των κολοσσιαίων ερειπίων, απέραντη, γυμνή,
μόνη η έρημος, κι επίπεδη, απλώνεται μακριά.

ΓΙΑΤΡΟΙ ΜΕ ΚΑΚΟΥΣ ΤΡΟΠΟΥΣ (του Θ. Μουντοκαλάκη καθηγητή Παθολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών από το Popular Medicine)

2009-11-07T11:11:00.002+02:00

Ο Λεόν Ντοντέ, γιος του Γάλλου συγγραφέα Αλφόνς Ντοντέ, ξεκίνησε να σπουδάζει Ιατρική ελπίζοντας ότι θα μπορούσε να βοηθήσει τον πατέρα του που ήταν άρρωστος. Εζησε από μέσα την Ιατρική της εποχής του και γνώρισε από κοντά κορυφαίους επιστήμονες -όπως τον αποκαλούμενο «Ναπολέοντα των νευρώσεων» Ζαν -Μαρτέν Σαρκό- μέχρι την αποτυχία του στις εξετάσεις για τη θέση εσωτερικού βοηθού των νοσοκομείων του Παρισιού, το 1891. Η εμπειρία του αυτή του επέτρεψε να γράψει το μυθιστόρημα «Les morticoles» (νεολογισμός που θα μπορούσε να αποδοθεί ως «οι γιατροί που κάνουν τους αρρώστους να πεθαίνουν»), μια πικρή παρωδία του ιατρικού κόσμου, που τον έκανε γνωστό ως συγγραφέα.
Ενας από τους ήρωες του μυθιστορήματος, ο Εβραίος γιατρός Βαμπανχάιμ, είναι ιδιαίτερα σκληρός με τις γυναίκες. «Γδυθείτε»,τους γρυλίζει. «Μήπως πρέπει να σας βοηθήσω; Δεν ξέρετε πώς να ξεκουμπώσετε τον κορσέ σας; Βγάλτε και τα εσώρουχα σας... Ναι, τα εσώρουχα σας... Κουφή είστε;... Ψάχνετε για τις κάλτσες σας; Δεν σας τις έκλεψα εγώ! Δεν κάνω συλλογή από κάλτσες εγώ!». Και όταν η άρρωστη ξεσπά σε λυγμούς: «Τι συμβαίνει τώρα; Δάκρυα! Ας μου φέρει κάποιος ένα μπουγέλο!».

Το παράδειγμα του Βαμπανχάιμ μπορεί να φαίνεται ακραίο, η αλήθεια, όμως, είναι ότι η τακτική του εκφοβισμού των αρρώστων δεν ήταν σπάνια μεταξύ των γιατρών του 19ου και των αρχών του 20ού αιώνα. Κατάλοιπα της συναντά κανείς, εξάλλου, ακόμα και στις μέρες μας. Οπως στα χρόνια του Αεόν Ντοντέ, έτσι και σήμερα, η αυταρχική συμπεριφορά είναι συχνότερη μεταξύ των επιτυχημένων γιατρών που κερδίζουν πολλά χρήματα. Είναι, κατά κανόνα, ηθελημένη στο πλαίσιο μιας στρατηγικής που αποσκοπεί στην επιβολή του γιατρού στον άρρωστο και την άσκηση ελέγχου. Οι φτασμένοι γιατροί που την υιοθετούν γνωρίζουν πολύ καλά ότι οι άρρωστοι που καταφεύγουν σ' αυτούς, έστω και αν κατά βάθος δυσανασχετούν, θεωρούν τη δεσποτική συμπεριφορά ένδειξη κύρους.

Δύστροπους, όμως, γιατρούς δεν συναντά κανείς μόνο ανάμεσα στους γιατρούς που έχουν αποκτήσει περιουσία και φήμη. Στο μυθιστόρημα του Εμίλ Ζολά «Η γη», ο γιατρός Φινέ είναι αναγκασμένος να ασκεί την Ιατρική σε ένα χωριό με άξεστους και επιθετικούς κατοίκους. Σε μια κατ' οίκον επίσκεψη του, αφού εξέτασε έναν ηλικιωμένο άρρωστο στο κρεβάτι, κάθεται αμίλητος στην κουζίνα για να γράψει μια μακροσκελή συνταγή. Οι συγγενείς του αρρώστου αποφασίζουν κάποια στιγμή να τον ρωτήσουν; «Είναι κάτι σοβαρό; θα κρατήσει καμιά βδομάδα, ε; Τι είναι όλα αυτά που γράφετε εκεί;». Ο γιατρός Φινέ δεν απαντά' αρνείται να συζητήσει μαζί τους. Οπως εξηγεί ο Ζολά: «...αφού κατηγορεί τους αρρώστους του ότι του έχουν καταστρέψει την καριέρα, τους φέρεται απότομα, αναγκάζοντας τους έτσι να του δείχνουν περισσότερο σεβασμό».

Ο ήρωας του Ζολά θυμίζει μερικούς σημερινούς γιατρούς που εργάζονται με σχέση εξαρτημένης εργασίας στο Δημόσιο ή σε ασφαλιστικούς οργανισμούς. Η εξήγηση για τους κακούς τρόπους των γιατρών αυτής της κατηγορίας θα πρέπει να αναζητηθεί στην έλλειψη ικανοποίησης από το είδος της Ιατρικής που ασκούν. Απογοητευμένοι από τη διάψευση των νεανικών τους ονείρων και δυσαρεστημένοι από τις συνθήκες εργασίας που τους επιβάλλονται και τα αναξιοκρατικά κριτήρια που χρησιμοποιούνται για την αξιολόγηση τους, αποκτούν με τον καιρό εξαιρετικά δύστροπο χαρακτήρα.
Ανεξάρτητα από το αν αποτελεί επιλεγμένη τακτική ή είναι προϊόν ματαιωθεισων προσδοκιών, η κακή συμπεριφορά ενός γιατρού είναι συνάρτηση των αξιών που καθορίζουν την ανάπτυξη της προσωπικότητας του. Ενας από τους ισχυρότερους παράγοντες που συμβάλλουν στη διαμόρφωση της προσωπικότητας ενός ατόμου είναι η αγωγή που δέχεται από τους γονείς και τους δασκάλους του. «Δίνει κανείς συμβουλές, συμπεριφορά δεν εμπνέει», έλεγε ο Francois de La Rochefoucauld, συγγραφέας και διανοητής του 15ου αιώνα. Οι περισσότεροι πανεπιστημιακοί δάσκαλοι αρέσκονται στο να δίνουν συμβουλές. Το ερώτημα είναι πόσοι από αυτούς είναι ικανοί να εμπνέουν συμπεριφορά...

Χαίρε ω! χαίρε Λευτεριά...

2009-10-30T08:14:00.001+02:00

Ήμουν και είμαι αντίθετος στις παρελάσεις, θεωρώντας τες γυμναστικές επιδείξεις για τσάμπα εθνικόφρονες.
Όμως η αξία της Ελευθερίας είναι αιώνια και είναι η μόνη αξία με την οποία γεννιέται ο άνθρωπος: Ελεύθερος. Κι ο αγώνας για την Ελευθερία πρέπει αν είναι συνεχής και καθημερινός.
Ελευθερία απ' ότι μας δεσμεύει. Από τα πάθη, και τα ελλατώματα, τις δεισιδαιμονίες και τους φανατισμούς και -γιατί όχι- τις θρησκείες και τους εθνικισμούς, από τα "γιατί έτσι πρέπει".
Τιμή και Δόξα, λοιπόν, σε όσους πάλεψαν και παλεύουν για Ελευθερία. Προσωπική και Παγκόσμια. Εσωτερική και Εξωτερική.

Ως τέτοια αξία λοιπόν, πρέπει να γιορτάζουμε την Ελευθερία. Για να θυμόμαστε ότι δεν χαρίζεται. Κατακτειέται κάθε μέρα με αγώνες...

Προσηλυτίζοντας Μια Αρκούδα

2009-07-02T10:15:00.006+03:00

Ένας Καθολικός ιερέας, ένας Βουδιστής μοναχός κι ένας Εβραίος ραβίνος διδάσκουν σε ένα αμερικάνικο πανεπιστήμιο στο μαθήματος της Συγκριτικής Θρησκειολογίας. Συνηθίζουν λοιπόν να πίνουν μαζί τον καφέ τους και, βέβαια, να κάνουν συζητήσεις πάνω στις ομοιότητες και τις διαφορές στις θρησκείες τους.

Όπως είναι φυσικό, συχνά οι συζητήσεις αυτές οδηγούν σε διαφωνίες όπως συμβαίνει και τώρα που η συζήτηση περιστρέφεται στο πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι να πείσει κανείς του ανθρώπους κηρύττοντας. Συμφωνούν όλοι ότι το κήρυγμα σε ανθρώπους δεν είναι δα και καμιά σκληρή δοκιμασία.

Η πραγματική πρόσκληση θα ήταν να κατηχήσεις μια αρκούδα!

Συμφωνούν λοιπόν να βρουν ο καθένας από μια αρκούδα και αφού προσπαθήσουν να την κάνουν να ασπαστεί την θρησκεία τους, να ξανασυναντηθούν σε μια εβδομάδα και να συζητήσουν τις εμπειρίες τους...

Πραγματικά, συναντιούνται σε μία εβδομάδα, όχι όμως στην καφετέρια αλλά στο νοσοκομείο!

Ο Καθολικός ιερέας έχει δεμένο το κεφάλι του με γάζες και περπατά κουτσαίνοντας, στηριζόμενος σε ένα δεκανίκι. «Πήγα στο δάσος και βρήκα μια αρκούδα», τους λέει. «Άρχισα αμέσως να της διαβάζω την Ιερά Κατήχηση της Βαλτιμόρης. Εκείνη τη στιγμή η αρκούδα μου ρίχτηκε αλλά εγώ έβγαλα αμέσως το μπουκαλάκι με τον αγιασμό και άρχισα να την ραντίζω. Έτσι η αρκούδα έγινε ήμερη σαν αρνάκι. Μάλιστα, την Κυριακή περιμένουμε τον Επίσκοπο να την βαφτίσει».

Οι άλλοι δύο ένευσαν επιδοκιμαστικά και το λόγο πήρε ο Βουδιστής μονάχός που καθόταν σε αναπηρική καρέκλα έχοντας το ένα χέρι και τα δυο πόδια του στο γύψο. «Εγώ βρήκα μια αρκούδα κι αποφάσισα να της απαγγείλω την Οκταπλή Ατραπό της Σοφίας. Ενώ όμως απήγγειλα και άρχισα να την προσεγγίζω, αυτή μου ρίχτηκε κι άρχισε να με χτυπά. Τότε θυμήθηκα την αρχή της μη βιας που ο Βούδας μας δίδαξε κι έτσι υπέμεινα παθητικά όλη την ταλαιπωρία μέχρι που η αρκούδα σταμάτησε. Κοιτώντας στα μάτια της, κατάλαβα ότι είχε βρει την φώτιση».

Ο Εβραίος ραβίνος δυσκολευόταν να μιλήσει αφού βρισκόταν ξαπλωμένος ακίνητος σε ένα κρεβάτι, καλωδιωμένος με δεκάδες μηχανήματα, τυλιγμένος μέσα σε γάζες ενώ οι μορφασμοί που έκανε έδειχναν ότι όλο το σώμα του ήταν μια πληγή.

Ανασήκωσε λίγο το κεφάλι του και τους είπε:

«Καλά, καλά, δεν έχετε ιδέα πόσο δύσκολο είναι να κάνεις περιτομή σε αρκούδα»!.

Η ΗΧΩ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

2009-06-24T20:40:00.004+03:00

Ένας πατέρας με την κόρη του περπατούσαν στο δάσος. Ξαφνικά το κορίτσι γλιστρά και υπό το αίσθημα ενός αιχμηρού πόνου κραυγάζει «Αααα». Έκπληκτο ακούει μια φωνή από το βουνό, «Αααα»!

Γεμάτο από περιέργεια, φωνάζει: «Ποιος είναι εκεί»; αλλά η μόνη απάντηση που παίρνει είναι «Ποιος είναι εκεί»; Αυτό το εκνευρίζει, έτσι φωνάζει: «Είσαι ένας δειλός», και η φωνή της απαντά: «Είσαι ένας δειλός»!

Γεμάτη απορία ρωτά τον πατέρα της, «Πατέρα, τι συμβαίνει»;

«Άκου προσεκτικά» της λέει ο πατέρας της και φωνάζει: «Σε θαυμάζω»!

«Σε θαυμάζω»!, αποκρίνεται η φωνή

«Είσαι υπέροχος»!, ξαναφωνάζει ο πατέρας.

«Είσαι υπέροχος»!, έρχεται πίσω η απάντηση.

«Οι άνθρωποι το αποκαλούν Ηχώ», της λέει τότε ο πατέρας της, «εγώ το αποκαλώ Ζωή».

«Η ζωή μας ανταποδίδει πάντα ότι δίνουμε! Η ζωή είναι ένας καθρέφτης των ενεργειών μας. Εάν θέλουμε περισσότερη αγάπη, ας δώσουμε περισσότερη αγάπη! Εάν θέλουμε κατανόηση, ας δώσουμε κατανόηση και σεβασμό. Εάν θέλουμε τους ανθρώπους να είναι υπομονετικοί μαζί μας και να μας σέβονται, ας δώσουμε υπομονή και σεβασμό!

Αυτός ο κανόνας της φύσης ισχύει για κάθε πτυχή της ζωής μας. Η ζωή, μας ανταποδίδει πάντα ότι δίνουμε.

Η ζωή μας δεν είναι μια σύμπτωση, αλλά ένας καθρέφτης των πράξεών μας.

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΕΣΩΤΕΡΙΣΜΟΣ (μια πρόσκληση για συστράτευση)

2009-06-21T09:08:00.004+03:00

Η πολιτική είναι η πρακτική εφαρμογή των αρχών του εσωτερισμού και το πεδίο μάχης, στο υλικό επίπεδο, για κάθε εσωτεριστή.

Ανεξάρτητα από πού έλκει τις αρχές της, κάθε σχολή εσωτερισμού προσδοκεί στην εφαρμογή τους στην κοινωνία επ’ αγαθώ και προς βελτίωσή της. Ο μόνος τρόπος που οι αρχές αυτές μπορούν να έχουν άμεση, ευρεία διάδοση και εφαρμογή είναι η εφαρμογή τους από κάποιο πολιτικό κόμμα. Δεν πρέπει λοιπόν να υπάρχουν ανενεργοί, πολιτικά, εσωτεριστές.

Ύψιστα ιδανικά των υγιών εσωτεριστικών σχολών, των σχολών της Δεξιάς Χειρός, του Κυανού Μανδύα, είναι η Ελευθερία, η Αγάπη, η Αλληλεγγύη και το μέσο επίτευξής των είναι η καλλιέργεια και ανάδειξη ισχυρών και ελευθέρων προσωπικοτήτων. Με βάση αυτά, καθήκον του υγιούς εσωτεριστή είναι η συστράτευσή του με πολιτικά κόμματα, οργανώσεις ή ομάδες που υποστηρίζουν την ελεύθερη, ανοιχτή κοινωνία, καταδικάζουν την μισαλλοδοξία και προάγουν την ελεύθερη ανάδειξη των αρετών κάθε ατόμου.

Από την αρχαία εποχή, ο Πλάτωνας ήταν ενεργός πολιτικά και μάλιστα είχε εκθέσει και το πολιτικό του όραμα γράφοντας την «Πολιτεία» ενώ στις νεώτερες εποχές, ο Διδάσκαλος Φίλιππος της Λυών προσπάθησε, και παρά λίγο να πετύχει, τον ειρηνικό εκδημοκρατισμό της Ρωσίας ενώ ο Ελιφάς Λεβί φυλακίστηκε για τις προοδευτικές – σοσιαλιστικές του ιδέες. Ο Δημήτριος Σεμελάς, ο μεγάλος αυτός Έλληνας Ροδόσταυρος και ένας εκ των δύο ιδρυτών του Τάγματος του Κρίνου και του Αετού, εξέδιδε την «Ανατολική Μεσόγειο», περιοδικό πολιτικού προβληματισμού.

Και δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι γεγονότα που άλλαξαν τελείως την πορεία της ανθρωπότητας όπως η ίδρυση των ΗΠΑ ή οι επαναστάσεις του 19^ου αιώνα στην Ευρώπη, μεταξύ των οποίων και η Ελληνική, ήταν, εν πολλοίς, απόρροια των φιλελεύθερων ιδεών εσωτεριστικών σχολών της εποχής.

Δεν πρέπει λοιπόν να μας τρομάζει η ανάμειξη του εσωτερισμού με την πολιτική και η εξέχουσα πνευματική θέση στην οποία θεωρούμε ότι ανήκουμε δεν πρέπει να αποτελεί δικαιολογία για την μη ανάμειξή μας με τον «πεζό» και «βέβηλο» κόσμο της πολιτικής. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος ώστε οι αρχές μας να βρουν εφαρμογή και να ανακουφίσουν τον κόσμο που υποφέρει και πεινά για πνευματική, ψυχολογική αλλά και –γιατί όχι- υλική ανάταση.

Όπως προανέφερα, η πολιτική θα πρέπει να είναι ο χώρος της πρακτικής εφαρμογής των αρχών του εσωτερισμού. Τώρα, που συντελείται η μετάβαση από την μία εποχή στην άλλη και οι παλιές αρχές δεν έχουν πια εφαρμογή, είναι καθήκον κάθε εσωτεριστή να προσφέρει την δυναμική του γινόμενος ενεργός πολιτικά. Δεν έχει σημασία η παράταξη, το κόμμα ή η ομάδα στην οποία θα ενταχθεί. Σημασία έχει να κατανοήσει ότι όταν ο εποχές αλλάζουν και νέοι δρόμοι ανοίγονται, αυτός πρέπει να είναι παρόν για να προσφέρει τις αρχές του και την εργασία του για την εφαρμογή τους στην κοινωνία γιατί αν τώρα δεν δράσει, δεν θα έχει κανένα δικαίωμα αργότερα να παραπονιέται για την όποια άσχημη τροπή πάρει, για μια φορά ακόμη, η ανθρωπότητα.

ΓΛΩΣΣΑ ΑΓΓΕΛΩΝ

2009-06-02T18:30:00.002+03:00

ΓΛΩΣΣΑ ΑΓΓΕΛΩΝ

Ήχοι αγγελικοί, μια γλώσσα θεία

Που στα όνειρά μου μόνο ακούω

Κι ακούγοντάς την, γίνεται εικόνες

Κι εικόνες είναι η γλώσσα η ίδια

Γιατί η ακοή δεν είναι ικανή να την προσλάβει.

Ακούω, κι είναι η ίδια κρυστάλλινες καμπάνες

Ακούω, κι είναι η ίδια ο ήχος της δροσιάς

Δροσοσταλίδα πάνω σε άλικο λουλούδι

Ο ήχος μιας ηλιαχτίδας κι η σιωπή του σκοταδιού

Ακούω, κι η ψυχή μου φεύγει, δακρύζει από χαρά

Ακούω, κι εγώ γίνομαι Εγώ και παύω να είμαι

Μια γλώσσα, ήχοι

Τόσες εικόνες

Τόσες μυρωδιές

Τόσα θαύματα

Αν, Αδελφέ μου, μπορούσες να αισθανθείς αυτή τη γλώσσα των αγγέλων

Κι αν το σύμπαν που ζούσες στα όνειρά σου

Είναι εικόνες της γλώσσας των αγγέλων

Τότε το σύμπαν είναι εικόνες της γλώσσας του Θεού

«Και είπεν ο Θεός» κι «Εν αρχή ην ο Λόγος»

Θείος, Αγγελικός κι Ανθρώπινος Ήχος

Ήχος και Λόγος, Δημιουργός

Γεννώ, γεννώ

Ως την ώρα της επιστροφής

Άγνωστε, Αδελφέ ταξιδιώτη

Σ’ έχει αγγίξει ποτέ άγγελος στον ύπνο σου;

Γραμμένο μετά από ένα όνειρο

17/5/2003 - Θ. Αλεξίου.

ΔΥΟ ΑΝΕΚΔΟΤΑ ΜΕ ΔΙΔΑΓΜΑ!

2009-05-19T23:30:00.004+03:00

Ο Θεός κάθεται στον ουρανό όταν εμφανίζεται ένας επιστήμονας και του λέει:
«Θεέ, δεν σε χρειαζόμαστε πια. Τελικά η επιστήμη βρήκε τρόπο να δημιουργήσει ζωή από το τίποτα. Με λίγα λόγια μπορούμε τώρα να κάνουμε, αυτό που έκανες εσύ στην αρχή».
«Αλήθεια; Για πες Μου!» απαντά ο Θεός.
«Λοιπόν, παίρνουμε καθαρό χώμα και του δίνουμε σχήμα όπως Εσύ, του εμφυσούμε ζωή, και έτοιμος ο άνθρωπος».
«Πολύ ενδιαφέρον, για δείξε Μου».
Ο επιστήμονας σκύβει τότε στο έδαφος και αρχίζει να σχηματίζει με χώμα, ένα ανθρώπινο σώμα .
«Όχι, όχι» λέει τότε ο Θεός «βάλε το δικό σου χώμα».

`Ενας άντρας πηγαίνει ένα πολύ ακριβό ύφασμα σε έναν ράφτη και του ζητά να του φτιάξει ένα παντελόνι. Μετά από μια εβδομάδα επιστρέφει αλλά το παντελόνι δεν είναι ακόμα έτοιμο. Το ίδιο και μετά από δύο εβδομάδες. Τελικά το παντελόνι είναι έτοιμο μετά από έξι εβδομάδες. Ο άντρας το δοκιμάζει και είναι πραγματικά τέλειο. `Οταν όμως έρχεται η ώρα να πληρώσει, ο άντρας δεν μπορεί να αντισταθεί και λέει στο ράφτη:
«Ξέρεις, ο Θεός σε έξι ημέρες έφτιαξε όλο τον κόσμο. Εσύ χρειάστηκες έξι εβδομάδες για να φτιάξεις μόνο ένα παντελόνι».
«Ναι» απαντά ο ράφτης, «αλλά κοίτα το παντελόνι και κοίτα και τον κόσμο»

Ετσι Πρέπει! Μπράβο!

2009-05-08T16:52:00.003+03:00

Απόφαση σταθμός απ'το Ευρωκοινοβούλιο.

Η πρόσβαση στο Ιντερνετ είναι θεμελιώδες δικαίωμα και η διακοπή της θα πρέπει να είναι δυνατή μόνο με δικαστική απόφαση, αποφάσισε χθες το Ευρωκοινοβούλιο.
Οι ευρωβουλευτές με τροπολογία που ψήφισαν ανέτρεψαν προηγούμενη συμφωνία που είχε επιτευχθεί με το Συμβούλιο η οποία, εξαιτίας της ασάφειάς της, άφηνε το περιθώριο στα κράτη-μέλη να διακόπτουν τη σύνδεση πολιτών που κατηγορούνται ότι «κατεβάζουν» παράνομα υλικό μέσω του Ιντερνετ.
Πρόκειται για μια πολύ σημαντική εξέλιξη, καθώς το νομοθετικό πακέτο για τις τηλεπικοινωνίες που ήρθε χθες προς ψήφιση στην Ολομέλεια του Ε. Κ. ρυθμίζει μια σειρά από θέματα, όπως η ιδιωτικότητα στο Διαδίκτυο και η προστασία των προσωπικών δεδομένων, δικαιώματα καταναλωτών, θέματα ανταγωνισμού και κατάχρησης δεσπόζουσας θέσης. Μέχρι σήμερα υπάρχει νομοθετική... ασάφεια σε ευρωπαϊκό επίπεδο όσον αφορά τη λειτουργία της αγοράς του Ιντερνετ και τα δικαιώματα των πολιτών (και δευτερευόντως καταναλωτών). Η ασάφεια επιτρέπει στη γαλλική κυβέρνηση να προωθεί νόμους που προβλέπουν τη διακοπή, μέχρι ένα έτος, της σύνδεσης χρηστών που κατεβάζουν μουσική και ταινίες "παράνομα"...
Περισσότερα και εδώ: http://www.emea.gr/default.asp?ElementId=52781

ΟΙ ΧΤΙΣΤΕΣ

2009-05-03T00:56:00.005+03:00

Είμαστ' εμείς οι χτίστες των μουγκών ερώτων, των σκληρών
Δεν πάμ' εμείς για ένα φιλί, δεν πάμε για ένα γέλιο
Για τα καρφιά που μάτωσαν τις άκριες των σταυρών
Ένα βαρύ από εντολές σηκώνουμε 'βαγγέλιο

Τη γλύκα βαρεθήκαμε των ήσυχων ωρών
Ο Απρίλης είναι πίσω μας, βγήκαμ' απ' το λιμάνι
Κι αδειάσαμε στα κύματα, βορά των χαλασμών
το βιός που στοργικά η ζωή δώρο μας είχε κάνει.

Μακρία απ' τη γή πλανιώμαστε, στην άπλα των ωκεανών
Και στην νυχτιάκη σιωπή της μοναξιάς, δεν μένει
για 'μας τους χτίστες των μουγκών ερώτων, των σκληρών
παρά ένα φώς, τ' άσβεστο φώς μακριά, που δεν πεθαίνει...

This is for long forgotten light at the end of the world...
(Nightwish - The Islander)

Τον άρτον ημών τον επιούσιον δος ημίν σήμερον...

2009-04-15T19:48:00.003+03:00

Δείτε αυτή την ταινία μικρού μήκους (θα σας πάρει μόνο 6 λεπτά που παραγματικά αξίζουν).
http://www.cultureunplugged.com/play/1081/Chicken-a-la-Carte

Συμβαίνουν δίπλα μας, συμβαίνουν παντού.

Δεν θα έλεγα ότι είναι κρίμα. Δεν θα το δω από μια φτηνή φιλανθρωπική σκοπιά. Οι άνθρωποι αυτοί χαμογελάνε γιατί γι' αυτούς είναι δώρο ότι για εμάς είναι σκουπίδι.

Θα πω όμως, (και θα προσπαθήσω να το νιώσω) ότι έχουμε πάρα πολλά να διδαχθούμαι για τις αληθινές αξίες.

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ (τόσο μικρή και τόσο πελώρια ευχή!)

Είναι φορές που μένεις άφωνος (και χωρίς τίτλο)...

2009-04-12T23:35:00.003+03:00

Ας βρεθεί ένας, ΕΝΑΣ, λογικός άνθρωπος να μου πει τι σημαίνει αυτή η στάση των Ελλήνων Ευρωβουλευτών (διαβάστε στο link):

http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&id=34097

Δηλαδή τώρα αυτά τα άτομα θα τα ξαναψηφίσουμε;

Οι ηλίθιοι δεν έχουν χιούμορ

2009-04-10T11:26:00.004+03:00

Εδώ και καιρό προσπαθώ να καταλάβω τι είναι αυτό που με κάνει να χαρακτηρίζω κάποιον ως ηλίθιο.
Είμαι άραγε εγώ υπερφίαλος και εγωιστής (που είμαι δηλαδή, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα) ή υπάρχουν κάποια χαρακτηριστικά που έχουν οι ηλίθιοι.
Τελευταία ανακάλυψα ένα: Οι Ηλίθιοι Δεν Εχουν Χιούμορ!

Οι ηλίθιοι δεν έχουν χιούμορ κι όταν προσπαθούν να αστειευτούν, είναι τόσο επιθετικοί που το αστείο τους είναι σαν πυροβολισμός.
Τα ανέκδοτά τους έχουν να κάνουν με βωμολοχίες και συνήθως αφορούν το sex (στην πιο χονδροειδή του μορφή) ή τις απεκριτικές λειτουργίες.
Τέλος, οι ηλίθιοι δεν μπορούν να αναγνωρίσουν και, πολύ περισσότερο, να ασκήσουν τον αυτοσαρκασμό.

Έχω μάλιστα την εντύπωση ότι αυτή η έλλειψη χιούμορ τους κάνει επιθετικούς επειδή εκλαμβάνουν το αστείο ώς επίθεση με σκοπό την μείωση της προσωπικότητάς τους. Το γεγονός αυτό, βεβαίως, έχει άμεση επίπτωση και στη ζωή όλων μας:
Οι ηλίθιοι κάνουν μίζερη τη ζωή μας!

Για ερευνήστε το κι εσείς. Θα ήθελα να ξέρω την γνώμη σας.

Για να γυρίσει ο ήλιος...

2009-04-08T09:57:00.004+03:00

«Δεν υπάρχει (νομίζω) κανένας καθολικός σκοπός, της ζωής μας, υπάρχει (μάλλον) η ανάγκη του καθενός μας για μια μικρή αγάπη στη μικρή ζωή του κάτω από τον ήλιο. Και τούτος ο ήλιος γυρίζει από μόνος του, οι νεκροί χιλιάδες που θέλει να ’ναι στους τροχούς, κι οι ζωντανοί που θέλει να δίνουν το αίμα τους είναι μπούρδες. Κάποτε κούφια ταρατατζούμ εθνικών ποιητών. Κάποτε λάβαρα εν δυνάμει φονιάδων»
(του Θανάση Τριαρίδη στο http://e-rooster.gr/02/2009/1223)

Είναι συγκλονιστική η αλήθεια του.
Είναι συγκλονιστικό να σκεφτείς την καταθλιπτική πλύση εγκεφάλου που έχουν υποστεί δεκάδες γενιές με την έννοια της υποχρεωτικής θυσίας. Όχι της θυσίας που είμαστε υποχρεώμένοι να κάνουμε σε περίοδο πολέμου, ας πούμε, αλλά της ψυχαναγκαστικής αίσθησης ότι το καλό πρέπει να προέλθει μέσα από πόνο.

Και που είναι η χαρά της ζωής; Έστω, της καθημερινής μας ζωής;

Ο άνθρωπος είναι μεγαλύτερος από το Σύμπαν. Και στο Σύμπαν μόνο μια έννοια υπάρχει: Κίνηση - Δημιουργία!
Ας χαρούμε λοιπόν και λίγο! Κι ας θυσιαστούμε μιαν άλλη μέρα!

Καθήκον και Δικαίωμα: Για μια Διακήρυξη των Καθηκόντων του Ανθρώπου

2009-04-05T09:41:00.005+03:00

Μια από τις μεγαλύτερες κατακτήσεις του ανθρώπινου πολιτισμού είναι η εμπέδωση της έννοιας του "δικαιώματος".
Σύμφωνα με την wikipedia (και δεν έκανα τον κόπο να ψάξω περισσότερο): Δικαίωμα (right) λέγεται η υπό του Δικαίου παρεχόμενη σε πρόσωπο εξουσία προς προστασία του έννομου συμφέροντός του. Την εξουσία αυτή του προσώπου που αναγνωρίζει ο νόμος, απορρέει, επιβάλλεται, προστατεύεται και επανορθώνεται (σε περίπτωση προσβολής του) από τον ίδιο τον νόμο.
Έτσι λοιπόν έχουμε τα "Ανθρώπινα Δικαιώματα", τα "Δικαιώματα του Παιδιού", τα "Δικαιώματα του Εργαζόμενου" κλπ.

Από την άλλη όμως, απαιτώντας, ο καθένας μας, την εφαρμογή των δικαιωμάτων μας, ξεχάσαμε την άλλη όψη του νομίσματος που είναι το καθήκον.
Το "Καθήκον" είναι μια έννοια που η κοινωνία μας έχει ξεχάσει ή τείνει να ξεχάσει.
Αν θέλετε να γελάσετε αλλά και να προβληματιστείτε, γράψτε την λέξη "δικαίωμα" στο Google. Θα πάρετε 4.780.000 αποτελέσματα. Τώρα γράψτε την λέξη "καθήκον". Θα δείτε μόλις το ένα δέκατο, μόλις 470.000 αποτελέσματα.
Και τώρα σας έχω το καλύτερο: Η wikipedia δίνει ένα πλήρες άρθρο με όλα τα κεφάλαια και τις παραπομπές για την λέξη "Δικαίωμα" ενώ στην αναζήτηση για την λέξη "Καθήκον" επιστρέφει ένα μεγαλοπρεπές "Καμία αντιστοιχία με τίτλο σελίδας"!

Τις εποχές των διαφόρων διακηρύξεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων (Γαλλική και Αμερικανική επανάσταση, Διακήρυξη του ΟΗΕ), τα ανθρώπινα δικαιώματα όχι μόνο δεν ήταν δεδομένα αλλά η απαίτησή τους αποτελούσε επαναστατική πράξη. Ήταν εποχές όπου το μεγάλο ποσοστό των ανθρώπων ζούσε σε άθλιες συνθήκες, αποτελούσαν, άμεσα ή έμμεσα, ιδιοκτησία των λίγων πλουσίων και η ζωή τους είχε ελάχιστη αξία. Οι διακηρύξεις λοιπόν αυτές ήταν αναγκαίο γέννημα των εποχών αυτών.

Από τότε όμως κύλησε πολλή νερό στο μύλο της ιστορίας και για τις περισσότερες από τις σημερινές κοινωνίες τα δικαιώματα αυτά είναι δεδομένα. Ακόμη και τα περιστατικά καταπάτησης αυτών των δικαιωμάτων, όποτε εντοπιστούν, βάλλονται από όλους και οι υπαίτιοί τους τιμωρούνται.

Όμως, όπως έδειξα παραπάνω, οι άνθρωποι στην πάλη τους για την κατάκτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και στη συνέχεια κατά την περίοδο της απόλαυσης της κατάκτησής τους αυτής, ξέχασαν τελείως την έννοια του καθήκοντος, λες και το δικαίωμα του ενός δεν αποτελεί το καθήκον του άλλου. Έτσι πια όλοι απαιτούν την προστασία και την εφαρμογή των δικαιωμάτων τους από τον διπλανό τους, τον προϊστάμενό τους, το κράτος αλλά λίγοι είναι αυτοί που απαιτούν την εφαρμογή των καθηκόντων τους από τον εαυτό τους. Το αστείο είναι ότι και ο διπλανός τους, ο προϊστάμενός τους, το κράτος απαιτούν την εφαρμογή των δικαιωμάτων τους από τους πολίτες, χωρίς όμως κι αυτοί να εφαρμόζουν τα καθήκοντά τους!

Πιστεύω ότι είναι πια ώριμη η συγκυρία να συμπληρώσουμε την Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου με μια Διακήρυξη των Καθηκόντων του Ανθρώπου όπου, για παράδειγμα, το Δικαίωμα κάθε ανθρώπου στην ελευθερία του λόγου να γίνεται Καθήκον κάθε ανθρώπου να εξασφαλίζει την ελευθερία του λόγου στους άλλους. Γιατί ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά της ενηλικίωσης των ανθρώπων και των κοινωνιών είναι ότι σταματά κανείς να ζητά, να εξαρτάται από τους άλλους κι αρχίζει να προσφέρει.

Αν αισθανόμαστε λοιπόν την ανάγκη να ωριμάσουμε ή αν αισθανόμαστε ώριμοι ως άτομα κι ως κοινωνίες, ας αρχίσουμε να ασκούμε τα καθήκοντά μας και ας διαδώσουμε αυτή την άποψη και σε άλλους.

(Και, επιτέλους, ας συμπληρώσει κάποιος και το λήμμα «καθήκον» στην wikipedia!).

Με ποιόν να μοιραστείς...

2009-04-03T23:49:00.003+03:00

Ένα "εκ βαθέων" ποίημα του 2005.

ΜΕ ΠΟΙΟΝ ΝΑ ΜΟΙΡΑΣΤΕΙΣ...

Με ποιόν να μοιραστείς

Το όραμα του παλιού μοναστηριού με τους γέρους Δασκάλους

Να κρατούν άσβεστο λύχνο

Την παλιά, τη Θεία Γνώση…

Με ποιόν να μοιραστείς

Το φτερούγισμα της καρδιάς

Και το δάκρυ της συντριβής σου

Όταν στα όνειρά σου

Σ’ αγγίζει ένας άγγελος…

Με ποιόν να μοιραστείς

Τα φτερά του αετού που φυτρώνουν στην πλάτη σου

Και το κατάλευκο κρίνο που ανθίζει απ’ την καρδιά σου

Όταν στην προσευχή σου,

Στην κραυγή της καρδιάς σου προς τον Ουρανό,

Ορθώνεσαι πιστός ιππότης και φωνάζεις:

« Non nobis, Domine, non nobis

Sed nomini tuo da Gloriam»…

Η άκρη του ξίφους αστράφτει στο κυανό τ’ ουρανού

Και η ψυχή σου κυματίζει, ένα με τον κόκκινο Σταυρό

Στην άσπρη παντιέρα.

Ξέρεις ότι εκεί ανήκεις.

Μα, με ποιόν να το μοιραστείς…

Η Αμοιβάδα και η Ελευθερία

2009-04-01T10:21:00.006+03:00

Οι παλιοί ερμητικοί φιλόσοφοι έλεγαν «όπως πάνω έτσι και κάτω», θέλοντας να ωθήσουν τους συγχρόνους τους να εφαρμόσουν ένα συνθετικό τρόπο σκέψης και έκφρασης, θέλοντας με άλλα λόγια να τους υποδείξουν να παρατηρούν τον φυσικό κόσμο προκειμένου, και μέσω αναλογιών, να μάθουν να παρατηρούν τον εαυτό τους και το περιβάλλον τους.

Είναι παλιά αυτή η αρχή αλλά είναι πάντα εφαρμόσιμη, ακόμη περισσότερο σήμερα που το φυσικό περιβάλλον απομακρύνεται όλο και περισσότερο από τον μέσο κάτοικο των πόλεων.
Τέλος πάντων…
Την εισαγωγή αυτή την έκανα προκειμένου να δικαιολογήσω μια σύνδεση που διακρίνω μεταξύ της αμοιβάδας και της έννοιας της ελευθερίας, δύο έννοιες που φαίνονται κατ’ αρχήν τελείως άσχετες.
Και εξηγούμαι…
Όταν μια αμοιβάδα βρίσκεται σε περιβάλλον εχθρικό, συστέλλεται ενώ όταν το περιβάλλον είναι ευνοϊκό, τότε διαστέλλεται. Την αντίδραση αυτή, δηλαδή της συστολής σε εχθρικό περιβάλλον και της διαστολής σε οικείο και ευνοϊκό περιβάλλον την θεωρούμε πολύ φυσιολογική επειδή είναι οικεία και σε εμάς. Έχουμε παρατηρήσει πώς μαζευόμαστε όταν κρυώνουμε ή φοβόμαστε και πόσο ωραία απλωνόμαστε κάτω από τον ανοιξιάτικο ήλιο ή όταν νιώθουμε ευτυχισμένοι. Κι ας μην βιαστεί κανείς να συνδέσει τις δύο αυτές αντιδράσεις με τα αισθήματα της ζέστης ή του ψύχους. Τα αισθήματα αυτά δημιουργούν τα συναισθήματα της ευτυχίας ή της δυστυχίας, της χαράς ή του φόβου που υποχρεώνουν τον οργανισμό μας στις αντιδράσεις αυτές.
Τι σχέση έχουν όμως όλα τα παραπάνω με την ελευθερία ή, ακόμη περισσότερο, με τον φιλελευθερισμό;
Ας προσπαθήσουμε να αναπαραστήσουμε σχηματικά την συναισθηματική κατάσταση των ατόμων που βιώνουν την συστολή ή τη διαστολή αυτή:

Με άλλα λόγια, ο φόβος, η συστολή γεννιέται από την εχθρότητα και, όπως εύκολα συνέαγεται, γεννά την εχθρότητα. Επίσης, καθώς η συνολική συναισθηματική κατάσταση μιας κοινωνίας δεν είναι παρά η συνισταμένη των συναισθηματικών καταστάσεων των μελών της, με τον τρόπο αυτό γεννώνται οι φοβικές και εχθρικές κοινωνίες. Από την άλλη, η ασφάλεια, οδηγώντας στην διαστολή, οδηγεί σε συνεργατικές κοινωνίες, σε ευτυχισμένους και ελεύθερους ανθρώπους.
Κι όλα αυτά θα δούλευαν σαν καλοκουρδισμένο ρολόι αν ήμασταν αμοιβάδες, αν δεν είχαμε δηλαδή την ελεύθερη θέληση να διαμορφώνουμε την δική μας προσωπικότητα και το δικό μας περιβάλλον.
Αναρωτιέται λοιπόν κανείς: «γιατί, αφού η συστολή οδηγεί στην ασφάλεια, είναι απαραίτητα κακή. Γιατί είναι κακό να κλείσουμε τα σύνορά μας, να διώξουμε τους μετανάστες, τους αλλόθρησκους, τους ομοφυλόφιλους, και όλους τους υπόλοιπους διαφορετικούς που με κάνουν να αισθάνομαι ανασφαλής;»
Η απάντηση έχει να κάνει με το είδος των πολιτών, το είδος των ανθρώπων που θέλουμε να είμαστε.
Η προσωπικότητα έχει δύο χαρακτηριστικά: την ελευθερία της και την ισχύ της. Κι η μεν ελευθερία της εξαρτάται από το ελεύθερο ή μη περιβάλλον στο οποίο μεγάλωσε το άτομο, η δε ισχύς της εξαρτάται από την εμπειρία που το άτομο έχει αποκτήσει κατά τη διάρκεια της ζωής του.
Αν λοιπόν θέλουμε πολίτες ανελεύθερους και ανίσχυρους, εύκολα δηλαδή χειραγωγήσημους, τότε η καλλιέργεια της συστολής είναι η πιο κατάλληλη μέθοδος. Με τον τρόπο αυτό το άτομο ούτε το ελεύθερο περιβάλλον βιώνει, ούτε εμπειρία αποκτά. Αν όμως θέλουμε ελεύθερους και ισχυρούς πολίτες, τότε πρέπει να δημιουργήσουμε όλες εκείνες τις συνθήκες που θα επιτρέψουν σε κάθε προσωπικότητα να αναπτύσσεται ελεύθερα και να αποκτά εμπειρίες, γινόμενη έτσι ισχυρότερη κάθε φορά.
Και δεν είναι μόνο η προσωπικότητά μας που κερδίζει από ένα τέτοιο περιβάλλον:
Η επιχειρηματικότητα, όταν ξεφεύγει από την φοβική διάθεση των επιχειρηματιών, αναπτύσσει καινοτομικά προϊόντα, ανοίγεται σε νέες αγορές, διαθέτει επενδυτικά κεφάλαια σε νέες, ίσως ριψοκίνδυνες, αλλά πολλά υποσχόμενες επενδύσεις. Με τον τρόπο αυτό δημιουργεί νέο πλούτο στο κράτος, κατά συνέπεια καλύτερο περιβάλλον ανάπτυξης τόσο προσωπικής όσο και κοινωνικής.
Το ίδιο το κράτος, όταν δεν κρύβεται πίσω από φασματικούς εχθρούς αλλά αντίθετα αναπτύξει μια εξωτερική πολιτική διεθνούς εξωστρέφειας, αποκτά καλύτερες εξωτερικές σχέσεις, περισσότερους υποστηρικτές μεταξύ άλλων κρατών καθώς και των πολιτών τους και με τον τρόπο αυτό υπερασπίζεται αποτελεσματικότερα τα δίκαιά του.
Ένα υγιές, ελεύθερο άτομο λοιπόν υπερασπίζεται μια τέτοια πολιτική. Μια πολιτική όπου το κράτος δεν είναι ο μπαμπάς που μας προστατεύει από τους αληθινούς ή φανταστικούς εχθρούς μας (χωρίς να συζητήσουμε πόσους από αυτούς φτιάχνει το ίδιο). Μια πολιτική που εξασφαλίζει ένα ελεύθερο και υγιές περιβάλλον δράσης των πολιτών, ένα περιβάλλον όπου ο καθένας αναπτύσσει και χρησιμοποιεί τις δικές του ικανότητες χωρίς κόμπλεξ και κατεστημένα.
Έχει όμως μια μικρή απαίτηση από εμάς. Ζητά να είμαστε άνθρωποι, όχι αμοιβάδες!

ΑΜΑ ΕΧΕΙΣ ΚΑΛΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ....

2009-04-01T09:42:00.003+03:00

δείτε το: http://www.xblog.gr/?p=6886

Αφού πρώτα διαβάσετε το link, σας έχω μερικά σχόλια:
1. "Αύξησις του αριθμού των κατ’ έτος διοριζομένων Θεολόγων προκειμένου να καλυφθή η αδιοριστία 4.000 και πλέον πτυχιούχων Θεολογίας"
Και που να τους βάλουμε Πανμακάριστε; Δεν εχουμε θέσεις. Αλλά τι βλέπω! Έχετε έτοιμη τη λύση...
2. "Αύξησις των ωρών διδασκαλίας του μαθήματος των Θρησκευτικών εις την Δευτεροβάθμιον, Γενικήν, Τεχνικήν καί Έπαγγελματικήν Έκπαίδευσιν."
Γι' αυτό σας λέω. Η εκκλησία φροντίζει για όλα! Ειδικά όταν σκέφτομαι τον Θεολόγο που θα διδάσκει σε τμήματα ηλεκτρολόγων, υδραυλικών, φανοποιών και άλλων γκαραζιέριδων... Ούτε ψύλλος στον κόρφο του!
3. "Αξιοποίησις Θεολόγων εις τον Θρησκευτικόν Τουρισμόν"
Τους θεολόγους στον Θρησκευτικό τουρισμό Παναγιομακαριώτατε πως σκέφτεστε να τους αξιοποιήσετε; Ως εκθέματα; (κι εδώ, κυρίες και κύριοι, βλέπετε ένα εξαιρετικό δείγμα Θεολόγου του 19ου αιώνος...)
4. "Διορισμός 100 Θεολόγων εις το ποιμαντικόν έργον της Εκκλησίας"
Πείτε μου Υπερπανοσιοιερότατε, η γνώση φλογέρας και χρήσης γκλίτσας είναι απαραίτητη για την υλοποίηση του ποιμαντικού έργου;
5. "Διορισμός Θεολόγων ως ξεναγών Μουσείων ή Εκθέσεων Βυζαντινών ή Μεταβυζαντινών Κειμηλίων."
Hellooo!!!, βυζάντιο και μεταβυζαντινή επόχή δεν ήταν μόνο η εκκλησίαααα!!! Τί γνώσεις αρχαιολογίας και πολιτισμού έχει ένας Θεολόγος;

Και τώρα το σοβαρό: "Προς τούτοις, η Διαρκής Ιερά Σύνοδος απεφάσισεν όπως και αύθις έκφραση την παγίαν θέσιν Αυτής περί της υποχρεωτικής διδασκαλίας του μαθήματος των Θρησκευτικών διά τους Χριστιανούς Ορθοδόξους μαθητάς, ως και το Σύνταγμα ορίζει, και παρακάλεση υμάς όπως αγαθυνόμενος αποστείλητε σχετικήν διευκρινιστικήν Έγκύκλιον."
Θεέ μου!!! Αν δεν έχετε καταλάβει, πίσω από όλη την σουραλιστική κωμωδία της παραγράφου αυτής, η Διαρκής Ιερά Σύνοδος ζητάει να δηλώσουν το θρήσκευμα όλοι οι μαθητές (γιατί πως αλλιώς θα διαπιστωθεί ποιοί είναι ΧΟ). Μια χαρά!

Και καλά, ο Πανοσιομακαριώτατος την δουλειά του κάνει, ο Σπηλιωτόπουλος να δω τι θα κάνει;

ΥΓ Ειλικρινά δεν μπορώ να το καταλάβω: Δεν μπορέι καθένας να πιστεύει ότι θέλει χωρίς να δημιουργεί μονίμως προβλήματα;

Μια μικρή (πρώτη και τελευταία) γκρίνια για καλή αρχή!

2009-03-28T12:32:00.000+02:00

Επειδή σαν πολύ γκρίζο έχει πέσει στην ζωή μας,
επειδή οι άθλιοι των ΜΜΕ έχουν βαλθεί να μας κάνουν να αυτοκτονήσουμε ή να φύγουμε πρόσφυγες,
επειδή το ποδόσφαιρο κι όλη η βρωμιλά του όχι μόνο με αφήνει αδιάφορο αλλά με εξοργίζει κιόλας,
επειδή, αντίθετα, υπάρχουν καλά βιβλία, καλή μουσική, ωραίες φωτογραφίες που θέλω να μοιραστώ,
επειδή η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτικών που βγαίνουν στην τηλεόραση νομίζουν ότι θα μας πείσουν με τις ανοησίες που εκστομίζουν επειδή πιστεύουν ότι είμαστε ηλίθιοι,
επειδή έχω βαρεθεί την πλήρη επικράτηση της μετριότητας,
επειδή υπάρχουν σε όλη την ρωμιοσύνη καλοί άνθρωποι που υποφέρουν από όλα αυτά,
επειδή όλο και κάποιος άλλος θα υπάρχει εκεί έξω να συμφωνούμε για τα παραπάνω

για όλα αυτά ξεκίνησα σήμερα το Blog αυτό (κι ο Θεός βοηθός!).

Ελπίζω να βρω κι άλλους συνταξιδιώτες στη διαδρομή μου, κι άλλους που θα μπορούμε να αλλάξουμε δυο ιδέες και να πούμε δυο κουβέντες.

Να 'μαστε όλοι μας καλά.