Α-ΛΗΘΗ-Α



Ο Άνθρωπος...
στέκεται στην άκρη της άμμου
κι θάλασσα του χρόνου κείται στα πόδια του.

Σκοτάδι τριγύρω του
και μόνο η σελήνη γλυκαίνει με το φως της το αρχέγονο αυτό σκοτάδι,
χαράζοντας το μέλλον με αστράλια,
μονοπάτι στη θάλασσα των αιώνων.

Κύματα σπάνε πάνω στα βράχια της λήθης
κι ο άνθρωπος...
(σκέφτομαι, άρα υπάρχω...
ένα ξέρω, ότι δεν ξέρω τίποτε...
)
ουρλιάζει, γιγαντώνεται
και σπάει τα βράχια της λήθης.

Ματωμένος, καταβεβλημένος από την προσπάθεια, σκονισμένος από τα συντρίμματα της λήθης
πλένεται στο χρόνιο νερό
οιδών, συν-οιδών, α-ληθινός.

Ω Άνθρωπε, ω Χρόνε
η Αλήθεια φέρνει το θάνατό σας
του ενός προς την αιώνια ζωή
του άλλου προς το αιώνιο μηδέν.
Μια μάχη θα είναι πάντα η μοίρα σας
ποιος από τους δύο θα πάρει την μία ή την άλλη θέση.

Και μόνο η σελήνη θα γλυκαίνει με το φως της την αρχέγονη μάχη σας
χαράζοντας το μέλλον με αστράλια,
μονοπάτι στη θάλασσα των αιώνων.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ω ματαιοδοξία...

ΤΟ ΜΗΛΟ ΩΣ ΣΥΜΒΟΛΟ ΣΤΗΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ

ΟΖΥΜΑΝΔΙΑΣ ( by Percy Bysshe Shelley)